Heilinn á mér er að springa af vitneskju um flugvélar! Ég er búinn að vera að vinna mér í haginn með því að læra extra mikið seinustu daga því um næstu helgi mun ég fara til London að hitta mömmu, pabba, systir mína og Guðný frænku og Erlu frænku. Vitið þið um einhverja ætt sem hefur haldið ættarmót í útlöndum þangað til núna ?

Ég fór svo að fljúga seinasta laugardag með strák úr skólanum, ég verð nú að viðurkenna að ég kýs frekar að fljúga á Íslandi heldur en hér... bara akrar og fullt af leiðindum. Maður mátti ekki gera neitt "skemmtilegt".. mér leið reyndar soldið eins og ég kæmi frá einhverju villimannalandi þar sem ég var að stinga upp á því að taka lágflug yfir hina og þessa staði og strákurinn setti bara upp svip og sagði "We can't do that..."  aftur og aftur..

Það vantar fjöll hérna í þetta land!

Reyndar líður mér oft eins og ég komi frá einhverju frumbyggjalandi. T.d. um daginn spurði Írinn í bekknum mig hreint út

"Martin, are there any huskys in Iceland ??" (Huskys eru svona sleðahundar)

Fyrsta sem ég hugsaði var "Bíddu, hefur hann áhuga á hundum??"  Svo rann það upp fyrir mér að hann héldi að Ísland væri bara með sleðahunda sem farartæki til að komast á milli staða. Ég svaraði því

"Yes, it's actually the main transport in Iceland.."

Írinn: "Oh Really?!"

Ég er enn að velta því fyrir mér hvort ég ætti að segja honum sannleikann eða ekki. Þetta var e-ð sem mér fannst fyndið, en núna fyrir stuttu tókst mér næstum því að kæfa bekkinn úr hlátri. Við vorum í tíma sem í flugreglum (sem er laaaangt leiðilegasta fagið) og kennarinn spurði hvort einhver okkar hefði lennt í því að sjá NOTAM. Notam er í rauninni skammstöfun á Notice to Airmen og er því nokkurskonar viðvörun eða skilaboð til flugmanna. Þið munið væntanlega eftir því þegar Ísbirnirnir komu á land á íslandi fyrir nokkrum mánuðum, þá var gefið út NOTAM þess efnis að það væri bannað að fljúga yfir bangsann. Það vildi þannig til að ég sá þetta NOTAM og þegar kennarinn spurði okkur hvort við hefðum einhverntíma séð svona NOTAM fyrirbæri sagði ég hátt og snjallt:

Ég: "Yes... few weeks ago a polar bear came to Iceland, and they made a NOTAM so noone could fly over it"

allir hlægja..

Kennarinn: "A polar bear?!?! and what did they do to him??"

Ég: "Well, we killed him..."

Einn bekkjarfélaginn: "What ?? Can you kill polarbears, aren't they endangered species ?!"

Ég "Uhh... we we were trying to save him but he started running so we shot him..."

allir hlægja ennþá hærra.

Bekkjarfélagi minn: "You shot him?! Lesson learnt from this is when in Iceland, don't run, YOU WILL GET SHOT."

og það var ákveðið að gera hlé á kennslustundinni og rætt aðeins meira um ísbirni...



Ég ákvað samt að vera ekkert að segja þeim að það hefðu í rauninni komið tveir ísbirnir, sem voru báðir drepnir. Þá fyrst hefðu þeir látið mig líta út fyrir að vera villimaður.

Bestu kveðjur frá útlandinu!

Martin Jellertsson.

Ég heiti ekki lengur Marteinn Áki Ellertsson hér í Bretlandi. Núna heiti ég eldheitu bresku nafni "Martin". Ég gafst fljótlega upp á því að fólk til að bera nafnið mitt rétt fram, t.d. þegar ég kom í skólann og kennararnir reyndu að lesa nafnið mitt kom "Maaaarttíííeeenn eiiiikííííí ílllllíírtssonnnn ?". Sumsé, hér er ég kallaður Martin eða Mister Jellertssonn, reyni að láta Martin duga.


Skólinn gengur vel. Mikið að læra á litlum tíma og mér líður eins og ég sé byrjaður aftur í grunnskóla. Mæta í skólann kl 8:30 og svo búinn 16:30. Og það á hjóli. Strákarnir eru mjög fínir sem eru að læra með mér (misgáfaðir samt!) og það  munaði hársbreidd að ég hefði flutt inn til íranna um daginn! En leigjandinn sem var með þeim fyrir ákvað að hætta við að flytja út þannig að það varð ekkert úr því... hefði samt örugglega orðið skemmtilegt ævintýri.

 
Ég hef fengið á mig nokkur skot fyrir að vera íslendingur.. t.d. kem ég alltaf með samlokur í skólann, því ég er að reyna að spara.

"Hey, what's that in your sandwich Martin ??? Penguin meat ???" (gaurinn sem sagði þetta er mjög lélegur í landafræði)


Á Laugardaginn seinasta fór ég á smá rölt um Southbourne, sem er hverfið sem ég á heima í. Hverfið er með sýna eigin aðalgötu sem er full af búðum og veitingastöðum (veitingastaðir = fish and chips).







Eftir að hafa labbað um stund fann ég rakarastofu sem auglýsti klippingar á 7 pund! 7 pund!! Það er 1000 kall! Það kostar mig 3400 kall að fá lélega klippingu á Íslandi. Ég stóðst ekki boðið og labbaði inn og sagði hátt og snjall "One haircut please!". Þegar ég var sestur í stólinn tók ég eftir því að það voru bara tveir aðrið viðskiptavinir að láta klippa sig og þeir voru báðir sköllóttir. Svo var byrjað að klippa og ég reyndi að útskýra fyrir klippikonunni hvernig ég vildi hafa hárið á mér. Það var mun erfiðara en ég átti von á


"Yesss... err... shave it on the sides but have it a little bit longer on the top.. uhh"


Það endaði á því að ég sagði við hana að klippingin sem ég leitaði að væri í rauninni bara eins venjulegt hár fyrir 20 ára karlmann og hægt er. "The male standart haircut"  held ég að ég hafi sagt. Og þá byrjaði hún að klippa. Eftir svona 30 sekúndur áttaði ég mig á því að þessi kona hafði ALDREI á æfi sinni farið í skóla sem kenndi neitt varðandi það að klippa fólk. Hún virtist bara vera leika sér með skærin. Hún náði einhvernveginn að láta allt hárið sem hún klippti af mér fara beint í andlitið á mér þannig að ég leit út eins og chewbacca úr starwars myndunum.

Og ekki var hún að einbeita sér.. shit hún talaði og talaði og talaði. Og hún var ekkert að reyna að halda upp samræðum, þetta var einræða!! Hún var með munnræpu! Ég veit hvar hún átti heima, hvað hún hefur átt marga kærasta og hvað þeir voru allir ömurlegir, ég veit hversu mörg systkyni hún á og að mamma hennar og pabbi hittust í sumarfríi í Bournemouth og þessvegna ákvað hún að flytja hingað. Og svo veit ég að ég á ekki að fara á ströndina í Manchester, því hún er víst ekki góð.


Klippingin var nú samt ágæt eftir allt...

Á mánudagsmorguninn seinasta byrjaði ég í Bournemouth Commercial Flight Training (töff nafn, huh ?) og þennan morgun var að sjálfsögðu mjög mikilvægt að mæta á réttum tíma. Ég veit það frá fyrri tíð að þegar ég þarf virkilega að vera einhversstaðar á ákveðnum tíma þá á lífið það til að vinna á móti mér (t.d. sprungið dekk, batteríslaus vekjaraklukka). Kvöldið áður stillti ég því 2x vekjaraklukkur og lét þær hringja extra snemma svo að ég myndi helst vera kominn í skólann amk hálftíma áður en tíminn byrjaði. Daginn eftir tók við 35 mínútna hjólaferð í ÞVÍLÍKRI rigningu, og ekki nóg með það að það rigndi þá brotnaði hjólið mitt á leiðinni. Þar af leiðandi var ég fastur í kanntinum á mjög fjölfarinni götu að reyna að skrúfa saman hjólið. Ég öskraði nokkur vel valinn orð á hjólið sem var að sjálfsögðu "handmade in the Great United Kingdom" (það stóð á hjólinu). Til að bæta hlutina voru pollar í kantinum á veginum, og bílstjórarnir í Bretlandi virðast gera í því að eyðileggja daginn fyrir hjólreiðarmönnum með því að keyra í pollana þannig að það skvettist á þá. Svo eftir að ég hafði tjaslað hjólinu saman þá datt það aftur í sundur eftir 2 mínútna hjólaferð... þannig að ég þurfti sífellt að stoppa. En ég komst í skólann 5 mínútum áður en tíminn byrjaði! Hah! Lék á örlögin.

Skólinn er mjög góður (amk þessir fyrstu 3 dagar) skil alla kennarana mjög vel og alla nemendurnar fyrir utan tvo Íra. Um leið og þeir byrja að tala skil ég ekki orð. T.d. reyndi annar þeirra að tala við mig um daginn, samtalið fór á þessa leið.

"Oy! Icelanderr ... wherraboutss arre ye livin' in the uks ?" (þýðing: Íslendingur, hvar áttu heima hér í bretlandi?)

Ég "Uhhhh.... Pardon ?".

Námið er merkilega skemmtilegt og þetta leggst vel í mig.

Ég er ennþá á fríu fæði hér hjá grænmetisætunum því eldhúsinnréttingin er ekki tilbúinn. Það er smiður sem kemur hér á hverjum virkum degi og vinnur við það að gera þessa innréttingu. Áður en ég byrjaði í skólanum fór ég einn morguninn aðeins í skoðunarferð um bæinn og spjallaði smá við smiðinn fyrst. Svo kom ég um fjögur leitið heim og sá að smiðurinn var ennþá að vinna í eldhúsinnréttingunni. Ég horfði tortryggnum augum á það sem hann var búinn að gera þennann daginn og sá ekki neina breytingu á innréttingunni. Fyrsta hugsun mín var sú að hann væri nú e-ð að svindla á leigusala mínum með því að sitja bara á rassgatinu allann daginn og bora í nefið, en um leið og ég steig einu skrefi inn í eldhúsið og sá skelfingarsvipinn á andlitinu á honum fattaði ég hvað hann hafði verið að gera þann daginn. Ég steig sumsé í nokkurskonar steypu sem hann hafði verið að setja yfir gólfið þar sem eldavélinn átti að vera. Þar af leiðandi er steypt skófar eftir mig undir eldavélinni hjá Juliu.

Núna eyði ég flestum stundum upp í herberginu mínu að læra. Mér datt í hug að taka mynd af námsaðstöðunni um daginn...




Græni stóllinn sem sést til hægri er lærdómsstóllinn, bakið á honum fer afturábak þegar maður tekur í rofa og það kemur svona fótahvílari. Nokkurskonar breskt version af Lazyboy.


Kveðjur frá Bretlandi!

Í gær fór ég og verzlaði inn í fyrsta skipti hér í Bretlandi. Ég þurfti að sjálfsögðu að kaupa mér þetta venjulega sem þarf til að lifa (brauð, mjólk, pringles, vatn) og fór því í búðina sem hún Julia mælti með sem er smá labb frá húsinu mínu. Þetta átti bara að vera stutt ferð en eftir að ég var kominn inn í búðina sá ég strax að hlutirnir yrðu ekki jafn einfaldir eins og heima. Vöruúrvalið er svo svakalegt og svo er svo mikið af vörum sem maður hefur aldrei séð áður, það að t.d. kaupa smjör í Bretlandi er ekkert grín! Það eru til 10 tegundir af smjöri og svo aðrar 5 tegundir fyrir fólk sem er með mjólkuróþol. Eftir að hafa eytt 10 mínútum inn í búðinni og ég var bara kominn með 2 vörur í körfuna (2 vörur per 5 mín!) ákvað ég að þetta gengi ekki lengur. Ég þurfti að búa mér til kerfi... og kerfið er eins einfalt og hugsast getur: horfa bara á verðmiðann. Eftir 5 mínútur var ég kominn út úr búðinni og náði að versla mér í hádegismat og morgunmat fyrir þessa viku undir 10 pundum. Reyndar er mjög skrítið bragð af mjólkinni sem ég keypti þannig ég verð víst aðeins að endurskoða kerfið.

Eftir þessa ferð fór ég svo í mun stærri búð sem heitir Tesco því ég var að leita mér að skriffærum og blöðum. Eftir að hafa labbað fram hjá 4x 20m löngum kælum sem voru troðfullir af frosnum mat sem þarf bara að stinga inn í ofninn rann upp fyrir mér sú staðreynd að ég mun aldrei þurfa að læra að elda! Reyndar var fimmti kælirekkinn þarna líka en hann telst ekki með því þar voru bara frosnar "pies" með ýmsum brögðum, ég ætla að halda mig sem lengst frá honum.

En eftir að hafa talað illa um grænmetisætur í síðasta bloggi (tilhvers að vera efst í fæðukeðjunni ef maður ætlar sér svo að borða grænmeti ??) verð ég nú að taka það fram að maturinn hér hefur verið mjög góður frá því að hún grillaði fyrir okkur. Reyndar finnst mér oft eins og að ég sé bara að borða meðlæti í kvöldmatinn en það er önnur saga!

Þetta er svo kötturinn Bentley sem er orðinn ágætis vinur minn. Hann vill allaveganna oft vera inni hjá mér. Gæti verið vegna þess að ég leyfi hundunum ekki að koma hingað inn en vonandi er það vegna framúrskarandi persónuleika míns. Bentley er svona köttur sem maður sér í bíómyndum þar sem vondikallinn á kött. Bentley horfir framan í alla með fyrirlitningu og hreyfir sig ekki nema til að fá sér að éta.... aðeins frábrugðin Fíu (kettinum hennar Steinunnar) sem ræðst á allt sem hreyfist.