Ég heiti ekki lengur Marteinn Áki Ellertsson hér í Bretlandi. Núna heiti ég eldheitu bresku nafni "Martin". Ég gafst fljótlega upp á því að fólk til að bera nafnið mitt rétt fram, t.d. þegar ég kom í skólann og kennararnir reyndu að lesa nafnið mitt kom "Maaaarttíííeeenn eiiiikííííí ílllllíírtssonnnn ?". Sumsé, hér er ég kallaður Martin eða Mister Jellertssonn, reyni að láta Martin duga.


Skólinn gengur vel. Mikið að læra á litlum tíma og mér líður eins og ég sé byrjaður aftur í grunnskóla. Mæta í skólann kl 8:30 og svo búinn 16:30. Og það á hjóli. Strákarnir eru mjög fínir sem eru að læra með mér (misgáfaðir samt!) og það  munaði hársbreidd að ég hefði flutt inn til íranna um daginn! En leigjandinn sem var með þeim fyrir ákvað að hætta við að flytja út þannig að það varð ekkert úr því... hefði samt örugglega orðið skemmtilegt ævintýri.

 
Ég hef fengið á mig nokkur skot fyrir að vera íslendingur.. t.d. kem ég alltaf með samlokur í skólann, því ég er að reyna að spara.

"Hey, what's that in your sandwich Martin ??? Penguin meat ???" (gaurinn sem sagði þetta er mjög lélegur í landafræði)


Á Laugardaginn seinasta fór ég á smá rölt um Southbourne, sem er hverfið sem ég á heima í. Hverfið er með sýna eigin aðalgötu sem er full af búðum og veitingastöðum (veitingastaðir = fish and chips).







Eftir að hafa labbað um stund fann ég rakarastofu sem auglýsti klippingar á 7 pund! 7 pund!! Það er 1000 kall! Það kostar mig 3400 kall að fá lélega klippingu á Íslandi. Ég stóðst ekki boðið og labbaði inn og sagði hátt og snjall "One haircut please!". Þegar ég var sestur í stólinn tók ég eftir því að það voru bara tveir aðrið viðskiptavinir að láta klippa sig og þeir voru báðir sköllóttir. Svo var byrjað að klippa og ég reyndi að útskýra fyrir klippikonunni hvernig ég vildi hafa hárið á mér. Það var mun erfiðara en ég átti von á


"Yesss... err... shave it on the sides but have it a little bit longer on the top.. uhh"


Það endaði á því að ég sagði við hana að klippingin sem ég leitaði að væri í rauninni bara eins venjulegt hár fyrir 20 ára karlmann og hægt er. "The male standart haircut"  held ég að ég hafi sagt. Og þá byrjaði hún að klippa. Eftir svona 30 sekúndur áttaði ég mig á því að þessi kona hafði ALDREI á æfi sinni farið í skóla sem kenndi neitt varðandi það að klippa fólk. Hún virtist bara vera leika sér með skærin. Hún náði einhvernveginn að láta allt hárið sem hún klippti af mér fara beint í andlitið á mér þannig að ég leit út eins og chewbacca úr starwars myndunum.

Og ekki var hún að einbeita sér.. shit hún talaði og talaði og talaði. Og hún var ekkert að reyna að halda upp samræðum, þetta var einræða!! Hún var með munnræpu! Ég veit hvar hún átti heima, hvað hún hefur átt marga kærasta og hvað þeir voru allir ömurlegir, ég veit hversu mörg systkyni hún á og að mamma hennar og pabbi hittust í sumarfríi í Bournemouth og þessvegna ákvað hún að flytja hingað. Og svo veit ég að ég á ekki að fara á ströndina í Manchester, því hún er víst ekki góð.


Klippingin var nú samt ágæt eftir allt...

Á mánudagsmorguninn seinasta byrjaði ég í Bournemouth Commercial Flight Training (töff nafn, huh ?) og þennan morgun var að sjálfsögðu mjög mikilvægt að mæta á réttum tíma. Ég veit það frá fyrri tíð að þegar ég þarf virkilega að vera einhversstaðar á ákveðnum tíma þá á lífið það til að vinna á móti mér (t.d. sprungið dekk, batteríslaus vekjaraklukka). Kvöldið áður stillti ég því 2x vekjaraklukkur og lét þær hringja extra snemma svo að ég myndi helst vera kominn í skólann amk hálftíma áður en tíminn byrjaði. Daginn eftir tók við 35 mínútna hjólaferð í ÞVÍLÍKRI rigningu, og ekki nóg með það að það rigndi þá brotnaði hjólið mitt á leiðinni. Þar af leiðandi var ég fastur í kanntinum á mjög fjölfarinni götu að reyna að skrúfa saman hjólið. Ég öskraði nokkur vel valinn orð á hjólið sem var að sjálfsögðu "handmade in the Great United Kingdom" (það stóð á hjólinu). Til að bæta hlutina voru pollar í kantinum á veginum, og bílstjórarnir í Bretlandi virðast gera í því að eyðileggja daginn fyrir hjólreiðarmönnum með því að keyra í pollana þannig að það skvettist á þá. Svo eftir að ég hafði tjaslað hjólinu saman þá datt það aftur í sundur eftir 2 mínútna hjólaferð... þannig að ég þurfti sífellt að stoppa. En ég komst í skólann 5 mínútum áður en tíminn byrjaði! Hah! Lék á örlögin.

Skólinn er mjög góður (amk þessir fyrstu 3 dagar) skil alla kennarana mjög vel og alla nemendurnar fyrir utan tvo Íra. Um leið og þeir byrja að tala skil ég ekki orð. T.d. reyndi annar þeirra að tala við mig um daginn, samtalið fór á þessa leið.

"Oy! Icelanderr ... wherraboutss arre ye livin' in the uks ?" (þýðing: Íslendingur, hvar áttu heima hér í bretlandi?)

Ég "Uhhhh.... Pardon ?".

Námið er merkilega skemmtilegt og þetta leggst vel í mig.

Ég er ennþá á fríu fæði hér hjá grænmetisætunum því eldhúsinnréttingin er ekki tilbúinn. Það er smiður sem kemur hér á hverjum virkum degi og vinnur við það að gera þessa innréttingu. Áður en ég byrjaði í skólanum fór ég einn morguninn aðeins í skoðunarferð um bæinn og spjallaði smá við smiðinn fyrst. Svo kom ég um fjögur leitið heim og sá að smiðurinn var ennþá að vinna í eldhúsinnréttingunni. Ég horfði tortryggnum augum á það sem hann var búinn að gera þennann daginn og sá ekki neina breytingu á innréttingunni. Fyrsta hugsun mín var sú að hann væri nú e-ð að svindla á leigusala mínum með því að sitja bara á rassgatinu allann daginn og bora í nefið, en um leið og ég steig einu skrefi inn í eldhúsið og sá skelfingarsvipinn á andlitinu á honum fattaði ég hvað hann hafði verið að gera þann daginn. Ég steig sumsé í nokkurskonar steypu sem hann hafði verið að setja yfir gólfið þar sem eldavélinn átti að vera. Þar af leiðandi er steypt skófar eftir mig undir eldavélinni hjá Juliu.

Núna eyði ég flestum stundum upp í herberginu mínu að læra. Mér datt í hug að taka mynd af námsaðstöðunni um daginn...




Græni stóllinn sem sést til hægri er lærdómsstóllinn, bakið á honum fer afturábak þegar maður tekur í rofa og það kemur svona fótahvílari. Nokkurskonar breskt version af Lazyboy.


Kveðjur frá Bretlandi!

Í gær fór ég og verzlaði inn í fyrsta skipti hér í Bretlandi. Ég þurfti að sjálfsögðu að kaupa mér þetta venjulega sem þarf til að lifa (brauð, mjólk, pringles, vatn) og fór því í búðina sem hún Julia mælti með sem er smá labb frá húsinu mínu. Þetta átti bara að vera stutt ferð en eftir að ég var kominn inn í búðina sá ég strax að hlutirnir yrðu ekki jafn einfaldir eins og heima. Vöruúrvalið er svo svakalegt og svo er svo mikið af vörum sem maður hefur aldrei séð áður, það að t.d. kaupa smjör í Bretlandi er ekkert grín! Það eru til 10 tegundir af smjöri og svo aðrar 5 tegundir fyrir fólk sem er með mjólkuróþol. Eftir að hafa eytt 10 mínútum inn í búðinni og ég var bara kominn með 2 vörur í körfuna (2 vörur per 5 mín!) ákvað ég að þetta gengi ekki lengur. Ég þurfti að búa mér til kerfi... og kerfið er eins einfalt og hugsast getur: horfa bara á verðmiðann. Eftir 5 mínútur var ég kominn út úr búðinni og náði að versla mér í hádegismat og morgunmat fyrir þessa viku undir 10 pundum. Reyndar er mjög skrítið bragð af mjólkinni sem ég keypti þannig ég verð víst aðeins að endurskoða kerfið.

Eftir þessa ferð fór ég svo í mun stærri búð sem heitir Tesco því ég var að leita mér að skriffærum og blöðum. Eftir að hafa labbað fram hjá 4x 20m löngum kælum sem voru troðfullir af frosnum mat sem þarf bara að stinga inn í ofninn rann upp fyrir mér sú staðreynd að ég mun aldrei þurfa að læra að elda! Reyndar var fimmti kælirekkinn þarna líka en hann telst ekki með því þar voru bara frosnar "pies" með ýmsum brögðum, ég ætla að halda mig sem lengst frá honum.

En eftir að hafa talað illa um grænmetisætur í síðasta bloggi (tilhvers að vera efst í fæðukeðjunni ef maður ætlar sér svo að borða grænmeti ??) verð ég nú að taka það fram að maturinn hér hefur verið mjög góður frá því að hún grillaði fyrir okkur. Reyndar finnst mér oft eins og að ég sé bara að borða meðlæti í kvöldmatinn en það er önnur saga!

Þetta er svo kötturinn Bentley sem er orðinn ágætis vinur minn. Hann vill allaveganna oft vera inni hjá mér. Gæti verið vegna þess að ég leyfi hundunum ekki að koma hingað inn en vonandi er það vegna framúrskarandi persónuleika míns. Bentley er svona köttur sem maður sér í bíómyndum þar sem vondikallinn á kött. Bentley horfir framan í alla með fyrirlitningu og hreyfir sig ekki nema til að fá sér að éta.... aðeins frábrugðin Fíu (kettinum hennar Steinunnar) sem ræðst á allt sem hreyfist.

Núna sit ég í nokkuð stóru og rúmgóðu herbergi í Bournemouth sem er að sjálfsögðu teppalagt og með þessu líka fína veggfóðri. Ferðasagan er nú kannski ekki neitt mjög spennandi, en hér er hún í löngu máli. Ég tók rétta flugvél, komst í rétta landið, tók rétta rútu en stoppaði á kolvitlausri stoppustöð og labbaði svo kolvitlaus götu í kolvitlausa átt! Ég var með líf mitt í einni stórri ferðatösku og svo bakpaka og hliðartösku, og ég komst að því að líf mitt er yfir 30 kg. Rútan sem ég fór í frá Heathrow flugvelli var troðfull af fólki og flestir þeirra voru Indverjar og svo nokkrir kínverjar. Ég reyndi að spyrja þá um hvort þeir vissu hvar þessi stoppistöð væri en ég skildi ekki eitt einasta orð! Svo byrjuðu kínverjarnir að tala kínversku um mig og indverjarnir að tala indversku um mig. Svo hlógu öll þjóðernin í kór að mér því þeim fannst ég greinilega vitlaus. Ég ákvað að rútuferðalagið væri orðið nógu langt og ákvað því að fara að koma mér úr rútunni. Slæm hugmynd, ég veit, en eftir 50 mínútna labb og eitt stutt spjall við, nema hvað, indverskan leigubílstjóra komst ég að því hvar hótelið var. Þetta kvöld svaf ég eins og steinn.

Næsta dag var vaknað snemma og ég var glorsoltinn (borðaði ekki kvöldmat daginn áður eftir þetta ævintýri). Fór því eftir ráðum pabba með að mæta fyrstur í morgunmatinn og vaknaði því kl 6:15 um morguninn. Hvað haldið þið að hafi verið í morgunmat ? Pylsur beikon og egg. Næst á dagskrá var að fara upp á flugvöll aftur og taka undergroundið þaðan til London þar sem ég átti að vera mættur í rútu til Bournemouth kl 13:00. Það gekk ágætlega, reyndar misskildi strætóstjórinn mig (hann var indverskur nema hvað!!) og sagði að rútan átti að fara annað en hún fór svo. En það reddaðist þar sem Heathrow er nokkuð auðskilinn flugvöllur. Ég fór því í næsta underground og settist í miðjan vagninn sem var tómur og lét eins og ég ætti hann. Þetta var án ef ein versta hugmynd sem ég hef fengið frá upphafi því að sjálfsögðu hrúgaðist svo fólk inn sem nær dróg London. Þegar ég þurfti svo loksins að komast út úr vagninum þá var hann orðinn PAKK fullur og ég með eina 22 kg ferðatösku og svo tvær 10 kílóa! Eftir að hafa kramið nokkra Breta komst ég út og komst heill á húfi án nokkurs vesens til rútustöðvarinnar. Þar sem ég hafði farið að einu og öllu að ráðunum hennar mömmu kom ég pínulítið of snemma eins og má sjá á meðfylgjandi mynd....

Aðeins of snemma ..

.

Og loksins kominn í rútuna!

Ég fékk að kynnast því að það er muuun erfiðara að ferðast einn heldur en í hóp. T.d. geta eðlilegustu hlutir eins og að kaupa súkkulaði og vatn og fara á klósettið verða bara mjög flóknir. Þörfin til að fara á klósettið vaknaði þegar ég var búinn að drekka vatnsflöskuna og borða súkkulaðið sem ég talaði um hér áðan (og rústaði í leiðinni búð hjá..... indverja..). Ég hugsaði með mér að ég gæti ekki verið 2 og hálfan tíma í rútu án þess að fara og gera þarfir mínar þannig að ég ákvað að skreppa á klóið með öll 40 kílóin á bakinu. Það þurfti að fara niður fullt af tröppum og svo loksins þegar ég var kominn niður þurfti ég að borga til að nota klósettið. Þar náði ég svo að festa mig í hliðinu með allar töskurnar og tafði því 5 manns sem þurfti allir nauðsynlega að komast á klósettið sem fyrst. Skemmtilegt svona eftirá að hyggja, en pínlegt á meðan því stóð.

Þarna voru svona 15 rútur og rútustöðin var eins og lítil útgáfa af lestarstöð. Kl 13.00 þegar ég átti að fara að koma mér í rútuna leit ég yfir rúturnar og skoðaði bílstjórana. Ég sá að einn þeirra var með túrban á höfðinu. Á rútunni hans stóð stórum stöfum BOURNEMOUTH 035 sem var að sjálfsögðu mín rúta. Ég spurði rútubílstjórann hvort rútan myndi stoppa áður en komið væri til Bournemouth og fékk loksins svar sem ég skildi “no” en svo sagði hann e-ð meira og hló ýkt mikið en ég skildi ekki orð af því en ég hló bara með. Ætlaði ekki að láta hlæjandi indverja klúðra fyrir mér þessari rútu líka. Í rútunni svaf ég enda búinn að ganga í gegnum mikið. Þegar til Bournemouth var komið fór ég bara beint upp í leigubíl og hann kom mér á áfangastað. Julia (konan sem ég leigji herbergi hjá) tók á móti mér þar ásamt hundunum Poppy og Daisy, köttunum sem ég man ekki hvað heita og naggrísunum með erfðabreyttu eyrun sem kallast víst “chinchillas”. Hún er mjög alminnileg. Það sem eftir var af deginum skoðaði ég mig um nánasta nágrenni en ég var beðinn um að fara ekki of langt þar sem mér var sagt að það ættu að koma gestir í mat. Ég fann búð og þetta mikilvægasta fyrir mig og kom mér svo aftur heim í húsið sem er svo rosalega Breskt í útliti að það er eigilega ekki eðlilegt...

 

Húsið sem ég er staðsettur í

Gatan sem húsið er svo staðsett á. Burleigh Road.

 

Ég kom svo til baka og fólkið byrjaði fljótlega að hrúgast inn. Það komu ca 6 manns, þar af einn algjör töffari sem hafði komið til Íslands með breska hernum og hafði einnig unnið í lögreglunni í 20+ ár í Bournemouth. Grillið var dregið fram fyrir mig enda gott veður. Kjöti var hent á grillið og svo þaðan á diskana hjá okkur. Þá sagði Julia (konan sem ég leigji herbergi hjá) eina hræðilega setningu sem á eftir að lifa lengi í minningunni hjá mér.

Julia: ,,I’m a veggie”

Matti: ,,You’re a what ?!?!”

Veggie er sumsé slangorð fyrir orðið ,,grænmetisæta” og ég mun koma til með að borða grænmeti í amk. 1 viku á meðan það er verið að laga eldhúsið hjá henni, þá má ég elda sjálfur. Þetta var því bara ,,plat” kjöt sem var á grillinu. Stuttu seinna sagði hún við mig “Ef ég hefði ekki sagt þér að þetta væri grænmetiskjöt þá hefðiru örugglega ekki fattað það sjálfur” ég játti því en hugsaði með mér “ég hefði bara haldið að þetta væru virkilega, virkilega, virkilega vondar Breskar pylsur”.

Eftir þetta hoppaði ég svo nokkrum sinnum á einu stæðsta trampólíni sem ég hef séð í einkaeign (það fyllir nánast út garðin hjá fólkinu!) og fór svo beint upp í rúm að sofa, þeas eftir að ég hafði kíkt á allar 100 sjónvarpsstöðvarnar í Bretlandi.

 

Svo ákvað ég að vakna snemma daginn eftir til að fara í góðan labbitúr um Bournemouth. Ég var fljótur að finna ströndina, hún er 10 mínútum frá húsinu mínu þannig ég mun væntanlega koma sólbrúnn heim (reyndar eru meiri líkur á því að ég verði bleikur... en hvað um það). Bærinn er í einu orði sagt yndislegur. Það eru garðar út um allt og allt er hreinlegt. Hvergi sé ég veggjakrot og allstaðar er allt svo hreint. Labbaði ströndina þangað til ég kom í miðbæinn og það tók mig örugglega góðar 40 mínútur. Nauthólsvíkin er bara fata af sandi m.v. ströndina hér:

 

Þetta var góður göngutúr og ég kom ekki heim aftur fyrr en um 3 leitið. Þá langaði mig að skoða mig um meira og fór því í hjólreiðatúr og ætlaði að kíkja upp á flugvöll. Ég viltist alveg all svakalega á leiðinni. Ég fór “lauslega” eftir kortinu og endaði út í sveit hjá beljunum. Eftir að hafa komist að því að Breskar beljur tala ekki hið íslenska “mu” (horfðu á mig eins og ég væri hálviti) ákvað ég að snúa við og reyna aðra leið. Ég komst að lokum upp á flugvöll og komst að því að það tekur mig 35 mínútur á hjóli að fara frá flugvellinum að húsinu mínu. Mér finnst það nokkuð langt en þetta er allt á jafnsléttu. Spurning um hvort ég fái mér ekki bara svona “tour de france” hjól og byrji að æfa fyrir næstu keppni. Þetta hlýtur að vera ókei. Ég nenni eigilega ekki að skipta um hús og stað. Ætli maður fari þá ekki bara að pakka upp úr töskunum....

Fleiri myndir má finna á myndasíðunni minni picasaweb.com/marteinnae

Afsakið hvað það er langt síðan ég bloggaði, en núna er þetta allt að komast á fullt skrið hjá mér aftur þar sem ég er á leiðinni til útlanda þann 28. Júní næstkomandi. Síðan ég bloggaði síðast hefur margt gerst. Helst ber að nefna það að ég er loksins kominn með einkaflugmannsskírteyni (nr. #5078) og byrjaður að fljúga..

 

 

 

Steinunn eftir flug (25. febrúar)

 

Áður en ég tók einkaflugmannsprófið þurfti ég hinsvegar að taka svokallað ,,progress test” sem er í rauninni bæði sigti fyrir flugmálastjórn (svo það komist ekki allir vitleysingar sem kunna ekkert í próf) og svo gæðaeftirlit fyrir skólann sem ég er að læra hjá. Ég þurfti að bíða lengi eftir því að komast í þetta próf, ég mætti örugglega 3-4 sinnum niður á flugvöll kl 6 um morgun og byrjaði að gera allt tilbúið fyrir prófið (gera plan, hringja í veðurstofu íslands, og svo frv...) en alltaf var e-ð að. Oftast var það þó veðrið...

 

 

Að lokum náði ég loksins að klára þetta próf og það gekk vel. Var þó mun erfiðara heldur en ég átti von á. Þegar ég kláraði þetta próf mátti ég loksins taka hið alræmda einkaflugmannspróf. Ég fékk símanúmer hjá flugstjóra hjá Icelandair sem var prófdómarinn minn. Hann ákvað tíma og sagði mér við hverju ég ætti að búast við.

 

 

Svo loksins þann 26. Maí var stóra stundin runnin upp. Ég fékk frí í vinnunni og lærði allann morguninn.. en veðrið var slæmt og fór versnandi. Mér leist nú ekki vel á þetta en það reddaðist allt og ég tók prófið í ca 23 hnúta sunnanátt með rigningu og lélegu skyggni... en ég vildi taka helvítis prófið sem fyrst þannig að ég ákvað að drífa mig bara í loftið og hætta þá frekar við þegar lengra væri komið.

Síðan hófst skemmtilega tímabilið hjá mér þ.e.a.s. farþegaflug með vini og vandamenn. Fyrsti farþeginn var faðir minn. Við fórum á Cessna Skyhawk og það gekk allt vel enda gat nú varla verið betra veður til þess að fljúga. Við skoðuðum t.d. Glym, Selfoss og fleira.

 

 
Úr flugi með pabba

Næsta flug var með mömmu. Ég átti Diamond vélina bókaða um morgun og fann strax að veðrið væri ekki neitt sérstakt. Vindhviður og lágskýjað. Ég lét mig þó hafa það því mig langaði nú að sýna mömmu hvað ég væri frábær flugmaður og hvað ég væri búinn að læra seinustu daga. Hinsvegar var ákveðið að ekki skyldi fara mjög langt, bara rétt út á Reykjanesið og svo kannski að skoða Sandskeið – þeas alltaf í sjónlínu við Reykjavík svona upp á ef veðrið myndi versna. Flugvélina hoppaði og skoppaði allann tímann erfitt var að sýna mömmu eitt né neitt því hún virtist einungis hafa hugann við það hvernig hún ætti að fara að því deyja ekki í þessari lífsreynslu. Hún varð svo flugveik mjög fljótlega svo ég bauðst til þess að stytta þetta flug og lenda sem fyrst í bænum. Hún þáði það og þar af leiðandi varð þetta eitt það styðsta flug sem ég hef flogið.

Ég lærði reyndar tvær mjög mikilvægar lexíur úr þessu flugi. Númer eitt: ekki fara í veður sem maður myndi láta duga sér í þjálfununni, farþegar eru ekki hrifnir af því. Og lexía númer 2: alltaf, þá meina ég ALLTAF að vera með ælupoka!

Svo ákvað ég að fljúga með henni Erlu frænku. Það flug var ákveðið með nokkrum stuttum fyrirvara, þannig að eina vélin sem var í boði var Cessna-150 frá árinu 1975. Hún er orðin soldið þreytt sú vél og er ekki beint þægileg. Svo var farið af stað á leið til Selfoss og þaðan átti að fara á Grímsnesið til að sjá sumarbústaðinn úr lofti. Það gerðist þó aldrei þar sem Erla byrjaði að kvarta yfir flugveiki austan megin við Ingólfsfjallið (þar skoppaði vélin smá út af ókyrrð). Hún lét mig vita heldur seint af ókyrrðini þannig að hún var orðin hvít á litin þegar ég leit á hana. Ég hafði lært af reynslunni og var með ælupoka með mér. Svo var bara tekin 180° beygja aftur á Selfoss og flugvélinni lent UNDIR EINS. Um leið og hún snerti jörðina var bremsað í botn og beygt út af á taxi brautina þar sem drepið var á mótor og Erla rekin út. Ég kenni flugvélinni um það að hún hafi orðið flugveik.

 

 
Erla, áður en hún varð flugveik.

Mamma vildi endilega fara aftur í loftið eftir þessa skelfilegu lífsreynslu með einu skilyrði: að við færum í betra veðri. Þar af leiðandi vorum við með opin augu fyrir spánni og biðum eftir góðu veðri. Það kom fljótlega og ég ákvað að fara á stærri vél þar sem maður finnur aðeins minna fyrir ókyrrð í þeim. Skyhawkinn varð aftur fyrir valinu og þetta flug reyndist vera eitt mitt skemmtilegasta flug. Pabbi kom svo með og hann sat í aftursætinu. Við flugum yfir Þingvallarvatn, tókum svo eitt stutt lágflug yfir sumarbústaðinn á Grímsnesinu og svo var farið í Fljótshlíðina þar sem bústaðurinn hennar Steinunnar var skoðaður. Mamma harðbannaði mér reyndar að leika mér mikið þannig ég fékk ekki að taka neinar krappar beygjur hvað þá neinar snöggar hreyfingar. Mamma varð ekki flugveik og vonandi skemmti hún sér jafn vel og hún sagði mér.

 

 

 
Eftir flug á SKN

Seinasta flug sem ég flaug svo var með honum Kára frænda. Þetta varð frábær skemmtun þar sem ég fékk loksins að fara að taka krappar beygjur og ýmislegt skemmtilegt. Við fórum alla leið upp í Fljótshlíð þar sem við hittum frænku hennar Steinunnar (hún og maðurinn hennar voru þar í bústað) og við ákváðum að heilsa þeim að sönnum flugmannasið. Við ætluðum svo að kíkja inn í Þórsmörk en tíminn leyfði það ekki...

 

 Sumarbústaðurinn á Grímsnesi

 

 

 

 
Kári og FGB

Þetta er bara gott í bili held ég...

Ef þið viljið sjá myndirnar í betri gæðum þá er síðan www.picasaweb.com/marteinnae með myndum.

Mynd úr skólastofunni hjá mér :



Einhver sem vill toppa þetta með mynd úr sinni skólastofu / vinnustað ??

Eftir 11. september urðu miklar breytingar á öllu sem tengdist flugöryggi. Ýmislegt var gert, flugstjórnarklefum var læst og hætt að leyfa börnum að koma í “cockpittið” að skoða. Þau gætu vel hafa æft sig í Flight Simulator heima að klessa á stórar byggingar, hver veit. Einnig hefur flugvallarstarfsemi verið tekin í gegn þannig að núna þurfa allir að fara í gegnum mikla öryggisleit. Það kann að vera kaldhæðið að núna er mesta öryggisógnin í því að hryðjuverkamenn hafi flugvellina sem skotmörk, því núna gengur allt mun hægar fyrir sig en áður.
Á Reykjarvíkurflugvelli var sett upp stórt hlið, sem sumir kalla næn elevenn geitið. Þetta hlið hindrar flugvélar og fólk að komast frá flugskýlunum að flugvellinum, reyndar er svo annað hlið til að komast að flugskýlunum en það er önnur saga.

Maður verður að hafa fjarstýringu í flugvélinni sem opnar hliðið til að komast út á flugvöll. Næn elevenn geitið er hinsvegar ekki nein gæðasmíð. Fjarstýringin, sem er ekki mikið merkilegri en bílskúrshurðaopnari, virkar ekki alltaf sem skildi og það kemur fyrir að flugvélarnar séu í rauninni læstar úti, og komast þess vegna ekki á flugvöllinn. Ég hef oftar en einusinni þurft að vesenast í þessu og það getur verið mjög þreytandi að sitja í “cockpittinu” með bílskúrshurðaropnara og benda honum út um allt eins og fáviti til að reyna fá helvítis hliðið til að opnast. Það seinasta sem maður vill gera er að biðja flugumferðarstjórana til að opna hliðið fyrir sig., því flugumferðarstjórum þykir það með eindæmum leiðilegt að opna hliðið. Það er fátt sem gerir þá jafn pirraða. Ég ímynda mér að til að opna hliðið handvirkt úr flugturninum verður þú að snúa eld gömlum kafbátarhurðarhún.. eitthvað í líkingu við þennan hér.

 

 

Sem betur fer er maður farinn að þekkja raddirnar í flugumferðarstjórunum og veit því svona nokkurn vegin hvernig þeir bregðast við. Það er í rauninni bara einn sem er alveg sérstaklega erfiður. Ef hann er að stjórna þá íhuga ég að möguleika mína á því að taka tilhlaup að hliðinu, reyna að fá flugvélina á loft, fljúga yfir það og lenda hinumegin í staðinn fyrir að biðja hann um að opna það.

Svo lengi sem þú biður flugumferðarstjórana ekki um að opna hliðið þá eru þeir með eindæmum kurteisir.

 

Annars eru bara góðar fréttir af mínum málum. Núna er dagurinn byrjaður að lengjast og flugin hjá mér byrjuð að aukast hægt og hægt. Í næstu viku sé ég fram á að fljúga nokkra tíma, og mun einnig byrja á NQ tímunum mínum, þeas að fljúga í myrkri. Það held ég að sé ótrúlega gaman. Eini vandinn sem ég stend frammi fyrir er að annar flugkennarinn minn var að fá vinnu á Fokker og hinn flugkennarinn minn er að bíða eftir svari um vinnu á Fokker. Þeir segja reyndar báðir að þeir vilji kenna með svo ég sé til hvernig þetta fer…

Að lokum þá er ég á leiðinni til Bretlands í flugskólann Bournemouth Commercial Flight Training. Ég er búinn að panta í skólann sem byrjar í Júlí næstkomandi. Núna þarf ég bara að fara að spýta í lófana og ég vona svo innilega að ég nái að fljúga eins og brjálæðingur í Maí / Júní. Er að hugsa út í það að hætta í vinnu til að taka þessa mánuði frá fyrir flug. Hvernig er veðrið oftast í Apríl/Maí/Júní ? Er það ekki oftast geðveikt gott ? Ég veit, full bjartsýnn kannski, en það er það eina sem dugar í þessum bransa.

 

Því miður, engin rammsölt flugmannasaga úr bransanum í þetta skiptið, hef ekki flogið neitt.

Svo ég renni hratt í gegnum sögu þá fór allur Desember mánuður í að læra fyrir próf í bóklega einkaflugmanninum. Ég og kunningi minn í flugskólanum rákum á eftir hvor öðrum og hittumst á hverjum morgni á bókasafninu og lærðum allann daginn. Það borgaði sig heldur betur því að okkur gekk báðum vel. Ég náði bæði öllu í skólaprófunum (89% meðaleinkun) og svo náði ég aftur öllu hjá flugmálastjórn (93% meðaleinkun). Eftir þessa prófatörn hef ég nánast bara verið í afslöppun, því miður hefur ekkert verið flogið enda dimmt og oftast nokkuð leiðilegt veður.

 

Núna þarf ég einungis að fljúga eins og vitleysingur og fljúga í ca 40 tíma í viðbót áður en ég tek verklegt próf. Þá má ég loksins fljúga með farþega, án endurgjalds (þið heppin). Svo er ég búinn að vera á fullu í samskiptum við skóla í Bretlandi, lítur allt út fyrir að ég fari þangað út í júní næstkomandi. Meira um það í næsta bloggi!

 

Ein minnisregla sem við bjuggum til fyrir IFR flugplanagerð (þurfum að vita hvað hver þessara bókstafa stendur fyrir). Búið til í galsa, virkaði samt vel í prófinu.

 

Davíð  “D” – DME (distance measuring equipment)

Vill “V” – VHF (very high frequency)

Lím “L” – ILS (Instrument landing system)

Og  “O” – VOR (very high frequency omnidirectional range)

Fíkniefni “F” – ADF (automatic direction finder)

Loksins er ég búinn með stórann áfanga í fluginu. Ég er búinn að taka sólóið. Kennarainn sagði við mig nokkrum dögum áður en ég tók prófið að hann taldi mig vera tilbúinn í prófið. Hann lét mig hafa “manual test” upp úr flugvélinni og hann sagði mér að væri mjög mikilvægt að gera þetta próf! Manual testið er í rauninni bara 20 blaðsíðna verkefni, upp úr bók sem fylgir öllum flugvélum, mismunandi eftir hverri vél, og inniheldur nánast allar upplýsingar sem þú þarft fyrir starfsrækslu flugvélarinnar. Ég var ca einn dag að klára að gera þetta verkefni. Svo ég geri langa sögu stutta þurfti ég aldrei að sýna manual testið, ég var einfaldlega spurður áður en ég fór í loftið:

“Hey, þú ert alveg örugglega búinn með manual testið??”

Daginn sem ég átti að taka sólóið var ICE því miður látin (flugvélin sem ég flýg vanarlega á). Mér líkaði best við þá flugvél. Hún var gömul, ódýr og óvinsæl hjá hinum nemendunum, þar af leiðandi var hún aldrei bókuð, það þorði nánast enginn að fljúga henni.

En þar sem ICE var víst ónýt þá var gengið í að panta annan tíma, þá var ekki nógu gott veður, þá þurfti að panta annan tíma... og svona gekk þetta nokkru sinnum... Loksins var komið glimrandi gott veður, ég átti frí í vinnunni og ekkert virtist ætla að koma í veg fyrir að ég fengi loksins að fara í helvítis prófið. Ég stekk í bílinn minn og ætla að leggja af stað. Neipp, sprungið á bílnum. Mikil hálka á veginum og ég á sléttum sumardekkjum, myndi ekki bæta úr skák að setja helvítis varadekkið undir hugsa ég með mér. Ég hringi því strax í frænda minn Kára, hann var snöggur að sækja mig (hann kom úr Kópavoginum, ég hljóp á móti honum úr Hafnarfirðinum) og hann skutlaði mér upp á flugvöll í rallýgírnum. Á leiðinni í bílnum hlýddi ég sjálfum mér yfir þá hluti sem prófdómarinn gæti spurt um.

Eftir allt þetta bull kem ég að hliðinu á flugvellinum þar sem ég þarf að slá inn fjögurra stafa númer til að komast inn. Ég er þarna nánast daglega og kann þetta númer eins og húsnúmerið heima hjá mér. En þegar ég stóð fyrir utan hliðið var númerið bara horfið úr hausnum á mér. Ég horfði á PIN innsláttartakkana og trúði ekki því sem var að ské. Ekkert virtist ætla að ganga upp hjá mér. Ekki gat ég gert lítið úr sjálfum mér með því að hringja í einhvern sem ég þekki á flugvellinum og spyrja eins og hálviti, ég hef gengið í gegnum þetta hlið næstum 2x sinnum á hverjum degi án neinna vandræða. Ekki gat ég klifrað yfir hliðið, ég liti út eins og terroristi – auk þess sem ég geng um með stóra svarta flugtösku. Nú voru góð ráð dýr. LOKSINS kom það sér vel að vera ekki "massaður í drasl og tanaður í rusl".  Ég stakk höndinni inn fyrir hliðið, náði að láta höndina inn í rörið sem er hinumegin á hliðinu og snúa lásnum. Ef ég væri með Biceps eins og Gillz hefði ég ekki getað þetta. Ég mætti ekki nema 5 mínútum of seint. Og sem beturfer voru þeir sem voru með flugvélina á undan mér of seinir á ferðinni, svo ég þurfti að bíða smá.

Ekki líður á löngu fyrr en ég er kominn upp í vél og á leiðinni í loftið. Núna taka við nokkrar æfingar með yfirkennara (eða prófdómara) sem sker út um hvort ég sé hæfur að fljúga flugvél einn. Að mínu mati gekk mér ekki neitt sérstaklega vel, ég hef átt mína betri daga. Prófdómarinn var mér ekki sammála og sagði eftir vel heppnaða lendingu hjá mér að þetta væri allt í fínasta lagi og að ég ætti að fljúga einn. Ég keyri honum því að flugskólabyggingunni og hann fer út úr vélinni. Hann labbar í burtu og núna má ég loksins gera hlutina eins og mér sýnist. Ég kalla því í turninn og hann gefur mér leifi til að keyra út á braut. Sólóið gekk vel hjá mér, amk mun betur heldur en þegar að ég var með kennarann (prófdómarann) sitjandi við hliðina á mér. Sólóið samanstendur af 3x snertilendingum og 1 full stop lendingu. Þetta gerði ég og svo var bara taxað aftur í hús, ég sleppti því alveg að “bössa turninn” eins og þeir gerðu alltaf í top gun, held ég geymi það þangað til seinna.

 

 

 

Alveg mjög sáttur eftir soloið

 

Það beið mín mikil pappírsvinna fyrir flugmálastjórn þegar ég kom inn í flugskólann. Kvitta við pappíra, yfirfara pappíra og láta staðfesta pappíra. Svo þurfti ég að nota nánast hálfan dag viku seinna í að snúast í þeim málum. Allt til að fá pappaspjald með skjaldarmerki með vængjum. Skjaldarmerki með vængjum virðast vera dýrari en önnur skjaldarmerki, amk. rukkar flugmálastjórn mjög mikið fyrir alla pappíra hjá sér sem er með þetta vængjaða skjaldamerki:

 

 

Dæmi um það sem ég þarf að borga bara fyrir einflugsskírteynið, sem er skírteyni sem gefur mér í rauninni engin réttindi, nema til að fljúga einn undir eftirliti kennara.

Passamyndir: 700 kr. (úr kassa, ódýrasta sem ég gat)
Sakavottorð: 1350 kr. (autt A4 blað, dýrasta A4 blað sem ég hef keypt)
Talstöðvarskírteyni: 2800 kr.
Einflugskírteyni: 5500 kr.

Samtals 10.350 kr fyrir pappír.

Mig minnir líka að sjúkravottorðið (pappír með vængjuðu skjaldarmerki sem gildir í eitt ár) hafi kostað ca 30.000 krónur.

Eftir þetta ævintýri þurfti ég að leggjast í bækurnar fyrir prófin. Átti eftir að fara í próf úr 9x fögum. Til að gera langa sögu stutta þá var ég að læra frá 8 á morgnanna til 23 á kvöldin. Ég náði öllu. prófsýningin verður á morgun og þá fæ ég að vita hverjar einkunirnar eru. Næstu níu próf verða svo 18. og 19. december. Núna þarf maður bara að fara að drulla sér til að byrja aftur að læra. Maður var orðinn vel þreyttur eftir öll hin prófin.

Pabbi bauð mér í skemmti- og fræðsluferð til London. Við ákváðum að fræðast um breska pöbbamenningu og svo gera það sem okkur langaði til. Ég vildi fara á flugskólasýningu og hann vildi fara í byggingavöruverslun.

Flugskólasýningin var frábær, mikið af flugskólum að kynna sjálfa sig og að sjálfsögðu láta sig líta sem best út. Í þessum bisness eru nefninlega ekki litlir peningar, flestir flugnemar þurfa að reikna með því að eyða miklum pening í námið og gera því ekki litlar kröfur til þeirra. Það er ótrúlegt magn af flugskólum og þetta kom sér mjög vel. Í hvert skipti sem ég sagðist vera frá Íslandi fékk ég alltaf sama undrunartóninn. Eftir þessa sýningu náði ég amk. að þrengja mjög í listanum um þá skóla sem mér líst vel á. En það er pottþétt (þangað til ég ákveð annað) að ég fari til Bretlands að læra.

Byggingavöruverslunin var ágæt, þá sérstaklega sú ákvörðun okkar pabba að labba heim úr byggingavöruversluninni (sem var lengst út í rassgati) og stoppa á sem flestum pöbbum.

Hótelið sem við vorum á var mjög sérstakt. Það var fjögurra stjörnu (og kostaði samkvæmt því) en svo virðist sem að bretar noti ekki sama stjörnumælikvarða og restin af heiminum þegar kemur að hótelum. Húsið var pínu lítið, stigarnir í húsinu voru helst stigar sem maður sér fyrir sér í litlum togurum og eins og svo oft í þesusm gömlu húsum var lítið um neyðarútkomuleiðir þegar kemur að bruna. Ég hugsaði út í það hvort það væri ekki bara best að hoppa út um gluggann, en svo sá ég hvernig girðingin var fyrir neðan gluggann hjá okkur:

 

Hvað er málið með að setja spjótarodda á allar girðingar ?!?

Ég tók mér minn tíma til að lesa leiðbeiningarnar sem höfðu verið hengdar upp í herberginu um það hvernig ætti að bregðast við eld. Það var setningin ,,Exit main building quickly as possible” á 5 tungumálum.

Og ekki má gleyma hallanum á hótelgólfinu, ég og pabbi gerðum mjög verkfræðilega tilraun og tókum hana upp. Þess má geta að eftir nokkra bjóra voru áhrif gólfsins orðin margföld, og þegar maður var sober þá leið manni samt eins og maður væri í skipi á stórsjó:

 

Við hliðina á hótelinu var pöbb, og við hliðina á pöbbnum var flugmannabúð, svo þetta var fullkomin staðsetning á hóteli. Ég keypti mér loksins headsett og fleira dót sem mun án efa koma sér vel. Verst hvað við vorum helvíti stutt. Núna bíð ég bara spenntur eftir því að flytja út! Bristol, Bournemouth, Leeds eða Oxford.