Vá og aftur vá. Ég afsaka innilega bloggleti mína og lofa því að þetta muni ekki koma fyrir aftur. Héðan í frá verður amk pottþétt mánaðarblogg, jafnvel vikublogg. Ég ætlaði mér alls ekki að láta þessa síðu deyja og ég er búinn að fá kvartanir frá ótrúlegustu stöðum. Um að gera að kvarta líka, því það rekur á eftir mér að skrifa.

Það er í rauninni fullt búið að ské! Ég kom heim til íslands, fór svo aftur út og er kominn aftur heim núna. 

Þegar ég kom heim frá Bournemouth í fyrsta skiptið fór ég til London til að hitta systur mína þar. Eftir að hafa átt heima úti í Bretlandi í yfir 6-7 mánuði þá hafði að sjálfsögðu hrúgast upp draslið í kringum mig, auk þess hafði fólk beðið mig um að kaupa eitthvað úti og koma með það heim. Þar af leiðandi kvöldið áður en ég átti að koma heim horfði ég yfir allt draslið sem ég var búinn að pakka niður og það kom lítið annað upp í hugann á mér en "ekki sjéns kallinn minn". Ég ætlaði mér upphaflega í rútu til London og það stóð á miðanum að ég mætti vera með eina auka tösku. Ég var orðinn pínu stressaður yfir því að þurfa að rífast við rútubílstjórann en allt kom fyrir ekki! Ein stelpan í skólanum hjá mér bauð mér far með sér til London frá Bournemouth, í leigubíl!  Fyrir þá sem gera sér ekki grein fyrir hveru langt það er þá er þetta ca 2-3 tímar með bíl. Ég fékk sumsé þann lúxus að keyra í leigubíl alla leið til London, en nei, ekki fór allt jafn vel og ég vonaði til því að við vorum með versta leigubílstjóra í heimi að keyra okkur. 

GPSið í bílnum gafst upp á miðju oxford stræti og leigubílstjórinn sagði "NONO! This cannot be happening!!" og svo "Does anyone know where we are now!??!". Til að villast ekki enn frekar stoppaði leigubílstjórinn bílinn, það að GPSIÐ hefði farið þýddi í rauninni að bíllinn væri ónýtur. Hefði alveg eins getað verið ónýt vél í bílnum, því án GPSins vildi hann ekki fara neitt lengra, þó svo að við værum á Oxford stræti. Heimsborgarinn ég ákvað því að redda málunum og beina honum í einhverja enn frekari vitleysu. Ég hafði svona cirka hugmynd um hvar systir mín væri í London og beindi honum þangað.. lét hann svo henda mér þar út og sagði svo bara bless bless! (pældi ekki í því þá, en ég hef örugglega gert hann en villtari heldur en hann var)

Ég stóð svo eins og hálfviti í örugglega 30-40 mín úti í London með það mikinn farangur að ég gat ekki hreyft mig og beið eftir henni systur minni sem kom svo og reddaði mér!

Ég vildi að ég gæti sagt einhverjar fleiri skemmtilegar sögur frá því þegar ég var niðri í kjallaranum í bókasafni hafnarfjarðar að læra fyrir seinustu prófin, en því miður get ég það ekki. Seinasti mánuður er búinn að vera mjög daufur, ég þurfti að leggja allt undir til að ná prófunum í seinustu viku, fall er ekki möguleiki því ef ég fell verð ég að fara aftur til bretlands, borga fyrir próf, hótel og flug. Í rauninni má segja að fall kosti mig amk 80 þúsund krónur.  Engin pressa, nei nei!

Reyndar ákvað þessi elskulega tölva mín að fara í verkfall tveimur dögum áður en að ég átti að fara út. Hún vildi ekki kveikja á sér allt í einu. ÚPPS! Öll skjölin mín og öll undirbúningsvinnan mín fyrir þessa seinustu prófviku voru allt í einu horfin. Stressið sagði til sín þá, held mér hafi sjaldan liðið jafn illa. Fannst þetta allt vera gagnslaust! Mæli með því fyrir alla að vista skjölin sín á internetið þannig að þið getið náð í þau frá einhverjum góðum stað. Trúði því aldrei að þetta myndi koma fyrir mig en það gerði það.... alveg þangað til tölvan mín ákvað allt í einu að kveikja á sér upp úr þurru og redda málunum. Svo það fór allt vel.

Byrjaði svo að vinna í Hraunvallaraskóla aftur sem gangavörður. Það er fínt, svara krökkum sem eru að rífa kjaft. Er ágætur í því... "drullisti út út útút!!!!". En jæja, segjum þetta gott í bili... segji ykkur þegar ég fæ einkunnir frá bresku flugmálastjórninni. Vonandi næ ég að halda uppi meðaltalinu!
 

Váá... það er svo mikið búið að gerast hérna úti hjá mér síðan ég kom frá Göttingen að ég hef ekki haft tíma til að blogga þrátt fyrir að jafnvel Ingvi (sem kann varla á tölvur) er byrjaður að reka á eftir mér til að skrifa meira.

Málið er það að ég er búinn að standa í miklu veseni. Ég ákvað að skipta um íbúð og flutti þar af leiðandi frá hinni yndislegu Juliu grænmetisætu. Hún tók nefninlega kast á mig um daginn þegar ég hafði búið mér til gómsæta kjúklingaleggi með chilli sósu. Hún sagði e-ð um að sem læknir (ath hún er fótalæknir!!) gæti hún ekki horft upp á ungan mann þróa með sér svona slæmar matarvenjur. Ég skeit nánast í buxurnar eftir þennan reiðilestur og fór daginn eftir niðurí búð og keypti mér poka af gulrótum, og næstu daga reyndi ég ávallt að vera með gulrót í höndunum þegar ég hitti hana - svona til að sanna fyrir henni að ég gæti borðað holllt, og einnig til að vera með e-ð oddhvasst í höndunum svona ef ské kynni að hún myndi ráðast á mig.

En ekki nóg með það þá endurraðaði hún öllu í herberginu mínu á meðan ég var í Þýskalandi með systur minni. Hún einfaldlega tók sig til, fór inn í herbergið mitt og breytti öllu sem hún gat breytt. Svosem ekkert slæm breyting en full gróft að fara inn í herbergið sem ég átti leigt með öllu mínu dóti inni. Brjálaði írinn hafði verið að reyna fá mig með sér í íbúð í nokkra daga og eftir þetta allt ákvað ég að slá til, ákvað þar af leiðandi að segja Juliu fréttirnar. Mér hefur aldrei liðið jafn furðulega. Konan, sem er á svipuðum aldri og mamma mín, og ég .. sitjum saman við borð og mér líður eins og að ég sé að segja henni upp eftir 4 mánaða samband. Hún spyr mig svo móðguð til baka "Og hvert ætlarðu að flytja ?!" Og ég er náttúrulega það vitlaus að ljúga ekki einhverju og segi henni hvert ég sé að fara.. "Það er nú ekki neitt nálægt flugvellinum!!" Andskotinn. En ég náði þó að grafa mig upp úr þessum aðstæðum með því að segja henni að á nýja staðnum fengi ég far í skólann á hverjum degi. Þannig hér með er ég farinn frá Juliu og fluttur inn til Írska gaursins og fyrir stuttu flutti svo ástrali inn til okkar. Við erum með allar græjur, sérstakan bjórískáp, Xbox leikjatölvu og nóg af ógeðslegum mat. Vantar bara þvottavél... og í dag fór ég í næst síðustu hreinu nærbuxurnar mínar.

Ég hef síðan verið mjög virkur þátttakandi í næturlífinu hérna í Bournemouth eftir að hafa fengið 96% meðaleinkun í prófunum. (brotlendi sumsé bara 4% af skiptunum sem ég fer að fljúga). Eftir að við fengum einkunir var í rauninni bara ein stór gleðivíma yfir hópnum.. þangað til fyrir svona 1-2 vikum síðan, þá byrjaði alvara lífsins aftur að taka við og núna þarf ég að fara að spýta alminnilega í lófana og drullast til að halda áfram að læra! T.d. er ég núna einn heima að læra/blogga á meðan bæði Írinn og Ástralinn eru á barnum að fá sér að drekka.

En það versta við þetta alltsaman er sú staðreynd að maður er hættur að taka þessu jafn alvarlega og maður gerði. Allir strákarnir í hópnum eru núna orðnir mun betri vinir en áður og við erum oft bara að grínast. Ég og Aaron vorum skammaðir í dag fyrir að tala of mikið saman í tíma (og hlæja of mikið). Ég held hreinilega að þetta hafi ekki skéð fyrir mig síðan ég var 8 eða 9 ára!! En að mínu mati er það líka partur af því að vera flugmaður að geta haldið uppi samskiptum við fólk. Þegar maður er læstur inn í litlu herbergi með öðrum manni/konu verður maður að geta haldið uppi samræðum því að oft eru 8 tíma flug bara hangs og leiðindi. Mér finnst einn kennarinn minn t.d. sérstaklega leiðilegur, þar af leiðandi er það frábær æfing að halda uppi mannlegum samskiptum í þeim leiðindóm sem er hjá honum þegar hann kennir. Þetta er í rauninni bara allt part of the plan hjá mér!

Engar myndir í þetta skiptið því ég er hreinlega of latur til að setja myndir inn, og ég hef ekki tekið myndir af neinu. Herbergið mitt er reyndar risastórt og ég var heppinn að næla í það, ég hafði 1 dag í forgang framyfir Ástralann til að fá þetta herbergi, verst hvað það er skítkalt á morgnana hérna. Og ég er kallaður "Iceman" þannig að ég get ekki kvartað yfir kulda því þá fara allir að hlæja.

Ég hlakka mikið til að koma heim og hitta alla! Það eru ekki nema 5 vikur eftir af þessari vitleysu og þá kem ég heim á djöflaeyjuna sem sólskinsgeisli í líf ykkar allra til að hressa ykkur við á þessum erfiðu efnahagstímum. Hlakka til að sjá ykkur öll!

Núna eru margir margir dagar síðan ég bloggaði seinast en það er góð ástæða fyrir því: Próf hjá bresku flugmálastjórninni. Það er þannig að allir í bekknum fara fyrst í "mock" próf (sem ég sagði frá í seinasta bloggi) og svo líður ein vika þar sem allir fá að skíta í buxurnar úr hræðslu og læra heima sjálfir. Ég notaði tímann og lærði eins og vitleysingur, drakk mikið af koffín drykkjum og lagði á minni fullt af óþarfa sem ég er búinn að gleyma nú þegar! En eftir þessa viku var haldið upp á Gatwick, ég og Aaron (strákurinn sem situr við hliðina á mér) teamuðum okkur upp og ég fékk far með honum til Gatwick. Flestir í bekknum voru á sama hóteli, þeas Hotel Ibis. Gatwick er algjört skítapleis og ég vona að sem fæst ykkar muni nokkurntíma að halda þar til. Enda var bara verið á hótelinu í maraþon lærdómskeppni...

Þetta voru ca 7 próf á fjórum dögum, Stressið fór algjörlega með suma í bekknum, þar á meðal datt einn strákurinn út, eða í svona fjögurra sekúndna yfirlið út af stressi (og örugglega næringarskorti). En já... ég er með lífsmottó, Train hard, fight easy.. þannig að þegar ég var kominn á Gatwick fannst mér ég kunna allt því ég hafði verið búinn að læra námsefnið í þrjá mánuði áður. En svo á ég eftir að komast að því hvort þetta plan hafi virkað hjá mér þegar ég fæ niðurstöður úr prófunum!

 

Moment of truth, allir að bíða eftir því að taka prófin hjá Bresku flugmálastjórninni...

Þessi mynd er tekinn eftir seinasta prófið, þessvegna er ég brosandi

 

Eftir þetta prófastúss var ég hinsvegar svo heppinn á eiga frábæra foreldra sem splæstu í ferð fyrir mig til Elínar systur minnar í Þýskalandi! Aaron og ég höfðum ákveðið nokkru áður að fara saman til London daginn sem prófin voru búin þannig að ég eyddi nokkrum tíma með honum í London áður en ég fór upp á Heathrow. Ætla nú ekki að tala mikið um London ferðina en það er vægast sagt hægt að segja að það er spes að ferðast um London með manni sem hefur átt heima þar. Ég fór inn í ýmsar búðir sem maður finnur amk. Ekki í Lonely Planet. Verð nú að segja frá einni, þar sem afgreiðslufólkið sem var að vinna í búðinni voru öll atvinnumódel, þar á meðal voru sum þeirra ber að ofan! Fötin í búðinni voru fáránlega dýr... enda kostar örugglega sitt að hafa módel í vinnu.

Ég endaði svo loksins upp á London Heathrow um 10 eða 11 leitið og það var ekki bara einhver London Heathrow bygging, það var london heathrow terminal 5! Fyrir þá sem ekki vita þá er Terminal 5 það nýjasta og flottasta í flugvallarheiminum í dag. Reyndar náðu þeir að klúðra opnunni svo illilega að flestir munu frekar minnast heathrow terminal 5 sem algjörri martröð frekar en einhverju öðru. Ég ætlaði að sjálfsögðu að komast á internetið sem fyrst og hélt að það væri hægt í þessari framtíðarflugstöð sem lítur nánast út eins og geimsstöð. Neipp... ekki hægt. Maður þurfti að borga!! Þar sem kreppan var í hámarki þennan dag hugsaði ég með mér að það væri ekki séns í helvíti að ég myndi borga. Og plús það þá hafði ég ca 9 klukkustundir áður en flugið mitt væri þannig að ég hafði nóg tíma til að leita. Þar af leiðandi labbaði ég út um allt terminal 5 með lapptoppinn minn refreshandi eins og vitleysingur. Allt kom fyrir ekki.. reyndar fann ég einn stað, svona fyrir ykkur sem fara þarna í framtíðinni. Það er svona "British airways" saga lounge fyrir fína fólkið. Mér var að sjálfsögðu ekki hleypt þar inn enda plebbi af verstu sort. En þetta saga lounge er á mið hæðinni í terminal 5. Ef þú stendur beint fyrir ofan þessa hæð eða beint fyrir neðan hana þá færðu signal, en hinsvegar var það það veikt að ég nennti ekki að standa í því...

 

Stærsta og ódýrasta hótel sem ég hef gist á...

 

Þar seme ekkert internet var í boði ákvað ég að það væri best að fara að sofa. Það er mikil kúnnst að geta sofið á flugvöllum, enda eru stólarnir á flugvöllunum hannaðir með eitt í huga: það á ekki að vera hægt að sofa á þeim. Það á sko ekki að leifa fólki að spara sér nokkrar krónur með því að sleppa því að kaupa sér hótelmiða yfir nóttina! Ég byrjaði á því að labba hring og kynna mér hvernig að suður afríku mennirnir sem voru þarna með mér fóru að þessu, ég komst þannig að því hvað besta trixið var... en þetta var einn óþægilegasti svefn sem ég hef nokkrusinni komist í kynni við. Enda um leið og ég kom inn í flugvélina stein sofnaði ég... missti af flugtakinu (svaf í gegnum það) og vaknaði í háloftunum, ekki alveg viss um hvort ég væri einusinni í réttri flugvél. Mann fíflið við hliðina á mér hafði ekki beðið flugfreyjuna að setja flugvélamat hjá mér þó ég væri sofandi, þannig að ég svaf líka í gegnum matinn!! En ég hefndi mín á þessum bastarði með því að stela af honum blaðinu sem hann var að lesa, sem stóð á stórum stöfum "COLD WAR. ICELAND VS UK". Svo var fullt skrifað um þetta fjármála vesen. Og að lokum var hernaðargreining á íslandi í blaðinu (enda erum við í stríði núna): Íslendingar trúa á álfa og drekka allt of mikið af kóki. Ég fann þjóðarstolltið fara um allar æðar líkamans þegar ég las þetta og hugasði "þessir bretar hafa ekki hugmynd um hvað þeir eiga í vændum frá álfadýrkandi og kókþambandi Íslendingum!!"

 

Ég hreinlega dýrka Þýsklanad, að koma inn í flugstöðina og að geta speglað sig í gólfinu er skemmtileg upplifun á því sem koma skal. Skil ekki afhverju þetta skítuga Bretland hafi unnið þessa snyrtipinna frá Þýskalandi í seinni heimstyrjöldinni. Mamma hefði örugglega fílað það ef nasistarnir hefðu unnið!!

 

Ég ætla að segja þetta gott í bili þar sem enginn nennir að lesa of löng blogg. Restin af ferðasögunni kemur svo í næsta bloggi. (innan við viku)

 

Ég mæli með ferdalangur.wordpress.com - það er systir mín, það ætti að koma blogg þar á næstu dögum sem snýst um ferðasöguna.

Ég ætla ekki að tala um efnahagslífið, það er nógu niðurdrepandi að skoða mbl.is og visir.is. Þetta er svona eins og að horfa á brennu, fyrir utan að maður er í öðru landi og maður er að horfa á peningana sína brenna.

Það er búið að vera hlaðið að gera hjá mér hérna út í Bretalandi síðan frá seinasta bloggi. Í seinustu viku var ég í "prufu" prófum eða "mocks" sem eiga að gefa þér nokkuð góða tilfinningu fyrir því hvernig þú eigir eftir að standa þig á alvöru prófunum sem ég fer í hjá flugmálastjórninni. Mér gekk asskoti vel...

Núna eru prófin hjá skólanum búin og ég fer í flugmálastjórnarprófin upp á Gatwick í næstu viku (næsta mánudag!). Þangað til er upprifjunarvika þannig að ég dúsi bara heima að læra.. og eftir að hafa verið heima í einn dag er ég eins og eitt stórt spurningarmerki í framan. Ekki út af lærdómnum heldur út af því að konan sem ég leigi hjá virðist ekkert fara út að vinna eins og ég hélt alltaf að hún gerði!! Jú jú hún fór í svona 3 tíma að vinna og svo voilla komin aftur heim, spurning um hvort ég sé ekki að borga henni aðeins of mikið í leigu. Og svo eru hún með konu sem kemur að þrífa í hverri viku!

Síðan er fullt af svona hlutum sem mér finnast stór skrítnir í þessu heimilishaldi. T.d. er mikil áhersla lögð á það að nota ekki rafmagn nema maður þurfi þess alveg virkilega mikið. Það er ekki verið að kveikja á ljósum hér að óþörfu. Og ég virðist ekki geta munað hvar helvítis kveikjararnir í húsinu eru þannig að í hvert skipti sem ég fer fram á gang er niðamyrkur og ég sé ekki rassgat, og ég finn hvergi kveikjarann. Þar af leiðandi endar það oft á því að ég stíg á annan hvorn sofandi hundinn með þvílíkum hávaða (í hundinum) að ég held að allir í húsinu hljóta að vakna á hverju kvöldi.

Um daginn lenti ég svo í því furðulegasta hingað til. Ég sat inn í herberginu mínu með kveikt á sjónvarpinu, tölvunni, og ljósinu hjá mér (sumsé, öllu rafmagnsdóti sem ég gat fundið) allt í einu sé ég hendi koma inn um hurðina hjá mér og teygja sig í kveikjarann á ljósunum hjá mér og slökkva ljósin!! Nei nei, ekkert verið að segja hæ eða e-ð, bara eitt stykki hendi inn um hurðina sem slökkti á ljósunum hjá mér. Ég þori að veðja að hún hefur haldið að ég væri of upptekinn við lærdóminn til að taka eftir þessu en nei, ég sá þetta...

Málið er það að eftir að ég setti kojuna fyrir gluggann hjá mér í herberginu er ekki nógu mikið sólarljós inn í herberginu mínu á daginn og þegar ég er að læra verð ég að sjá hvað ég er að gera, þar af leiðandi verð ég að hafa kveikt á ljósinu líka (svona svo þú haldir ekki að ég sé illa innrættur).

Kojan mín, glugginn minn og ég. ATH kveikt á öllum ljósum í herberginu,

Svo fór í flug um daginn með kunningja mínum úr skólanum honum Bilal. Við byrjuðum á því að læra eins og brjálæðingar um morguninn en það var ekki nógu skemmtilegt þannig að við ákváðum að taka svo eitt “stutt” flug um eftirmiðdaginn sem reyndist verða aðeins lengra heldur en gert var ráð fyrir til að byrja með. Upphaflega fannst mér voða lítið varið í það að fljúga hérna úti eftir að hafa flogið með öðrum strák úr skólanum, en eftir þetta flug fann ég soldið meira fyrir actioninu. Reyndar er þetta kannski ekki alveg réttlátur samanburður þar sem ég var mjög þunnur í fyrra fluginu þannig að mér fannst skemmtanagildið mjög lítið í því flugi.  

Við lögðum af stað og ég náði að sannfæra hann um að fara aðra leið en vanarlega út af flugvallarsvæðinu því mig langaði að skoða Poole höfnina úr lofti. Eftir smá rökræður þá féllst hann á þessa stórgóðu hugmynd mína og svo var haldið af stað í loftið. 

Poole Harbour

Við tókum svo týpískan túrista hring yfir Isle of Wight sem var svosem ágætt, ekki mikið að sjá beint en jæja.. afþví að við höfðum farið í loftið með svona stuttum fyrirvara bað hann mig um að sjá um kortastúss í flugvélinni. Þar af leiðandi sá hann algjörlega um að fljúga flugvélinni á meðan ég sagði honum hvar við ættum að vera og svo frv. Upphaflega var það ekki mikið mál þar sem ströndin var alltaf í augnsýn en svo langaði okkur báðum að gera e-ð aðeins meira krefjandi. Þar af leiðandi var ákveðið að fljúga norður og inn á meginland Bretlands. Bretland er mjög óspes land eins og þið vitið kannski flest, þetta lítur allt nákvæmlega eins út úr lofti, tún skógur tún skógur tún skógur og svo fleiri tún. Þar af leiðandi ekki beint skemmtilegt fyrir farþega að skoða. En hinsvegar var þetta mikil skemmtun ef maður er að reyna að komast e-ð. Við þurftum mikið að treysta á tækin í vélinni, ekki bara horfa út um gluggann og benda á kortið “já ég er svona sirka hérna” eins og dugar oftast. Þannig þetta reyndist verða helvíti skemmtilegt flug eftir allt.

 Hvaða svarta ský er þetta þarna ?? Rigning ?? Neipp... mengun.

Ég: "Hey förum nær honum!!"  Hann: "Nei það er bannað" 

 En jæja, eftir viku mun ég verða á Ibis hótelinu á Gatwick að læra eins og brjálæðingur. Er e-ð skemmtilegt sem er hægt að gera á Gatwick... ? Held ekki, kannski eins gott þar sem maður á að vera að læra. Eftir þessa prófatörn mun ég svo fara að heimsækja Elínu systir mína og ég get sagt ykkur það að mér er byrjað að hlakka nokkuð mikið til að fara til Þýskalands. Var svo um daginn að fatta að það er október..... sem hlýtur að vera tíminn sem októberfest er þannig að ég ætla að uhm, kynna mér drykkjumenningu þjóðverja (og systur minnar, veit ekki hvor siðurinn er verri).

En þangað til þá verður þetta það sem bíður mín á hverjum degi:





KVEÐJUR!
Matti

Síðustu tvær vikur hefur Steinunn verið hjá mér, þar af leiðandi hef ég ekki haft mikinn tíma til að blogga og þar af leiðandi sleppt því eins og margir hafa kannski tekið eftir! Steinunn fór aftur heim til Íslands í gær (sem var leiðó, einhver sem vill splæsa á flugmiða handa myndalegri stelpu til London þannig að hún geti komið aftur hingað til mín??) ... hérna kemur ferðasagan okkar!


Við Steinunn höfðum ákveðið fyrirfram að það væri best að hittast í London og koma svo saman með rútu til Bournemouth. Fyrst hélt ég að það væri vegna þess að henni langaði svo mikið að hitta mig en eftir þessa London ferð hjá mér grunar mig að það sé bara vegna þess hún gat ekki borið töskurnar þvers og kruss um London!


Við Steinunn hittumst á Paddingtonstöðinni í London eldsnemma um morgun, ég hafði sumsé tekið næturrútuna til London frá Bournemouth. Við spjölluðum heillengi, ég hitti Kristínu og Lilju sem voru með Steinunni í London og svo fórum ég og Steinunn í góðan göngutúr um London áður en alvara lífsins tók við og við þurftum að koma okkur aftur á rútustöðina og gera okkur tilbúin fyrir ferðalag aftur til Bournemouth.


Við þurftum að sjálfsögðu að taka underground frá hótelinu á rútustöðina, við löbbuðum af stað frá hótelinu og að Steinunnar mati var rigning úti (ath, það var úðii). Steinunn er mjög hrifin af regnhlífum og finnst fátt skemmtilegra en að munda eina risastóra regnhlíf í hvert skipti sem smá bleyta kemur af himninum. Sem er kannski ekki skrítið þar sem það er ekki hægt að nota regnhlífar á Íslandi út af roki og leiðindum. En allaveganna, ég burðaðist með töskuna hennar Steinunnar niður undergroundið og Steinunn labbar á eftir mér í þessum þrönga stiga. Þegar ég er kominn niður og legg frá mér töskuna og andvarpa, lít ég við á Steinunni og sé strax eina þá fyndnustu sjón sem ég hef séð. Stelpa í undergroundtönneli með regnhlíf fyrir ofan hausinn á sér. Greyið Steinunn hafði sumsé gleymt því að það hefði hætt að rigna um leið og hún steig inn í neðanjarðargöngin. Sem beturfer fyrir hana voru fáir á ferli á þessum tíma, fyrir utan einn mann sem sá þetta og honum fannst þetta ennþá fyndnara en mér. Hann fór strax að tala við Steinunni og sagði sífellt "It's stopped raining you know, its stopped raining you know??" og hló hrossahlátri. 


Ég hló að Steinunni í undergroundinu alla leiðina í lestinni, en það kom auðvitað í bakið á mér. Þegar við ætluðum að fara út úr underground stöðinni var ég að sjálfsögðu ennþá að bera eimskipsgáminn hennar Steinunnar á eftir mér. Og á Victoriustöðinni var hliðið sem er ætlað fyrir fólk með risastórar ferðatöskur bilað... Ég þurfti því að nota hlið sem er ætlað fyrir venjulegt fólk. Af slæmri reynslu veit ég að þessi hlið loka á mann ef maður fer ekki nógu hratt í gegnum þau, enda eru þau ekki opin nema í svona 3-4 sekúndur. Ég hugsaði þar af leiðandi með mér að best væri fyrir mig að hlaupa með töskuna á undan mér í gegnum hliðið og reyna að riðjast í gegn áður en það lokaðist. Neipp, virkaði ekki... hliðið lokaðist akkúrat þegar taskan komst í gegn og ég varð eftir hinumeginn, en ég var á það miklum hraða að ég ruddist í gegnum hliðið og datt með all svakalegum látum framfyrir mig. Þegar Steinunn lenti í ævintýrum með regnhlífana var náttúrulega ekkert fólk í kringum hana, en þegar þetta gerðist var rush hour í London. Steinunn var kominn í gegn og grenjaði af hlátri hinumegin við hliðið. Ég stökk á fætur hljóp að henni með töskuna án þess að líta í augun á neinum á lestarstöðinni og togaði hana með mér út úr lestarstöðinni þó svo að hún hafi verið hlægjandi eins og vitleysingur.  

  

Steinunn með regnhlífina að bíða eftir strætó í Bournemouth (ATH engin rigning) 

Regnhlífar komu reyndar mjög oft við sögu í þessari ferð. Steinunn er haus minni en ég og þegar hún heldur á regnhlífinni sinni eru stál vírarnir sem liggja út frá miðjunni einmitt í augnhæð hjá mér, þar af leiðandi fékk ég oft að skoða stálvírana á regnhlífinni “up close”. Svo var Steinunn svo sniðug að kaupa sér regnhlíf með U-haldfangi þannig að ef hún þurfti að stoppa mig notaði hún hana bara til að krækja í mig… 






 Ferðin til Bournemouth gekk áfallalaust fyrir sig og stuttu sienna vorum við komin til 21 Burleigh road. Ekki nenntum við að hanga lengi heima heldur fórum við beint út að borða á rosa fínum veitingastað.  Eftir að hafa snætt þar voðafínann mat með eftirrétt ákváðum við að fara í bíó, á bíómyndina ABBA the musical. Og ekki nóg með það… þetta var singalong versionið af ABBA myndinni. Þannig að í hvert skipti sem þau byrjuðu að syngja í myndinni kom svona karókí texti undir, það var sumsé ætlast til að maður syngi með.  Ég ákvað hinsvegar að sleppa því þar sem salurinn var nánast tómur.  Á leiðinni heim hittum við síðan betlara sem leist svona vel á Steinunni og spurði hana “Can you spare some coins for a poor man??” Steinunn var fljót að svara honum, í staðinn fyrir að segja “Sorry, but no” eða “I don’t have any at the moment” þá kom hún með mjög fleyga setningu “NO THANK YOU” Svipurinn á manninum var mjög skrítinn,. 

 
Við notuðum svo næstu daga til að skoða miðbæ Bournemouth og njóta lífsins í rólegheitunum.  Steinunn byrjaði svo í enskuskóla og var í honum fyrir hádegi alla virka daga í eina viku. Hún var strax send í proffabekkinn og var þar með enskukennurum frá Tyrklandi og öðrum löndum sem höfðu verið sendir til Englands í “frekara nám”. Steinunn getur sumsé farið til Tyrklands og kennt ensku m.v. þetta! Held samt að hún þurfi fyrst að læra tyrknesku, sem gæti verið smá vesen.  


Við fórum líka nokkuð oft út að borða og ég komst að því að breskur matur ekki endilega jafn slæmur og ég hélt. Eða tja, fyrsta daginn fékk ég að vita það að það væri ekki séns í helvíti að við myndum nokkurntíma fara og fá okkur fish and chips. Svo við borðuðum ítalskan, indverskan og amerískan mat.. og það var allt mjög gott á bragðið. Eftirminnilegasti staðurinn er samt án efa inverski staðurinn. Við fengum mjög góðan mat þar en þjónninn sem við vorum með var hundfúll Indverji. Hann brosti ekki neitt og við vorum nánast búin að ákveða að gefa honum ekkert tips. Hinsvegar þegar við vorum að klára matinn kom hann til okkar og einhvernveginn barst það í tal að ég væri í flugnámi, og Steinunn í enskunámi.
 
Ég var reyndar ekki mjög hrifinn af því að segja honum en Steinunn væri í enskunámi því hún talaði mun betri ensku en þessi maður, sem á heima og vinnur í Bretlandi. Allaveganna þá hafði hann mjög mikinn áhuga á fluginu hjá mér og hann spjallaði við okkur örugglega í 15 mínútur um flug. Eftir að við löbbuðum út af veitingarstaðnum spurði Steinunn mig .. “Skildurðu allt sem hann sagði ??” Ég “Neipp… kannski svona einn fjórða”Hann talaði á þvílíkt bjagaðri indverskri ensku og mestur tíminn hjá honum fór í að leika flugvélar. Ímyndið ykkur fullorðinn indverja (svona 50 ára) í þjónabúningi á veitingastað úti á miðju gólfi að baða út höndunum til að segja mér frá flugferð sem hann fór í. Þetta var meira svona eins og stórt barn í flugvélaleik.



 En eftir að hafa skoðað Bournemouth ítarlega byrjuðum við að leita út fyrir Bournemouth og við fórum að sjálfsögðu til Christchurch sem er einn indælasti staður á jarðríki að mínu mati. Þar er risastór kirkja,  fullt af pínulitlum búðum, kastalarústir og barir.  Við löbbuðum þar um og skoðuðum kastalarústirnar, hittum risastóra svani (var bannað að fara of nálægt þeim því þeir voru víst ekki allir mjög geðgóðir). Í Christchurch var á sínum tíma Nornastóll sem að nornir voru settar í og svo díft í lækinn. Ef stólinn flaut, þá voru þær nornir, ef hann sökk, þá var viðkomandi ekki norn.  Við skoðuðum nornastólinn og ég fékk Steinunni til að setjast í stólinn. Því miður var hann keðjaður niður svo ég fékk ekki að komast að því hvort hún væri norn eða ekki.   


  

Þetta eru drápssvanirnir!!

Helgina eftir þessa Christchurch ferð fórum við til Poole sem er bær sem hérna rétt hjá líka.  Þar skoðuðum við búðir og gamla bæinn. Poole er gamall sjómannabær og fullt af gömlum pöbbum allt í kringum höfnina. Poole er önnur stærsta náttúrulega höfn í heimi, þar er mesta olíuvinnsla á meginlandi Bretlands. Við Poole höfnina er einnig fjórða dýrasta hverfi í heimi til að eiga heima á og þar átti víst John Lennon einusinni hús á sínum tíma. Ég ætlaði að vera ótrúlega sniðugur og sýna Steinunni alveg ótrúlega fallegann garð. En því miður var garðurinn læstur þegar við komum, þannig að við vorum alveg mjög reið. 

 


En þrátt fyrir að garðurinn hafi verið læstur og við höfðum farið í fýlu vorum við ekki lengi að taka gleði okkar á ný og í staðinn ákváðum við að taka fleiri myndir af sjálfum okkur í Poole..

 

Hinsvegar er alltaf hægt að finna sér e-ð að gera í Poole þannig að við fórum og keyptum okkur ís (sem við gerðum mjög oft!). Það var tyrkneskur íssali sem við fórum til og hann var ekki lengi að byrja að reyna við hana Steinunni, og það í gegnum mig. Af einhverjum ástæðum hélt hann að Steinunn skildi ekki ensku og þar af leiðandi þurfti ég að þýða fyrir hana. Hann endaði á því að segja að Steinunn væri fallegasti íslendingur sem hann hefði séð, reyndar hafði hann bara séð tvo (mig og hana). Ég er samt ekkert mjög svekktur yfir því að hann hafi valið Steinunni fram yfir mig! 



 

Við ákváðum að fara aftur til Poole seinna því við skemmtum okkur svo vel í fyrra skiptið sem við fórum, þá fórum við í siglingu í höfnina og komumst að fullt af áhugaverðum hlutum um staðinn. Þarna er eyja sem er víst mjög merkileg, ég ætla að fara að skoða hana betur þegar prófin eru búin eða þegar einhver heimsækir mig hérna í Bretlandi!  


 


Þar sem Steinunn var hjá mér í tvær vikur og hún var bara í skólanum hálfan daginn reyndi ég að fá hana til í að gera sem mest hérna heima, þannig að ég slyppi nú við það… sem var bara rökrétt að mínu mati, þar af leiðandi gátum við eytt meiri tíma saman! Það gekk nú reyndar ekkert mjög vel þar sem það var svosem ekki mikið af verkefnum hérna sem hún gat gert, allt var fullkomið áður en hún kom! En seinustu dagana bað ég hana að fara í gegnum matarskápana hjá mér og henda öllu draslinu sem við höfðum keypt okkur að borða og var greinilega útrunnið. Ég kem heim og kíki beint í skápinn hjá mér (ekki ísskápinn) og það er allt á sínum stað ennþá. “Djöss letingi er hún!!” hugsa ég með mér en geri samt ekkert í því mér er nokkuð sama þó draslinu verði hent í dag eða á morgun. Síðan forum við út að borða og byrjum að spjalla saman… þá segir hún: 


 “Heyrðu, ég henti draslinu þínu í dag”
Ég: “Ha?? Nei.. brauðið mitt var ennþá í skápnum…”
Steinunn: “Neipp, ég henti því ásamt öllu öðru draslinu sem þú áttir í ísskápnum”


 ÚPPS. Ég gleymdi víst að taka fram að hún átti ekki að henda öllu draslinu úr ísskápnum, þar af leiðandi henti hún brauðinu hennar Juliu (sú sem leigir mér herbergið) í ruslið! Aumingja börnin hennar fengu þar af leiðandi ekkert nesti daginn eftir í skólann…. Nei ég segji svona, krakkarnir hennar fá víst mat í mötuneytindu. Við ákváðum þetta kvöld að þegja frekar um þetta og við minntumst ekkert á þetta við Juliu. Í rauninni getur hún líka sjálfri sér um kennt, að vera að setja sitt drasl alltaf í hilluna mína!! 


Síðann þurfti þessu víst að ljúka öllusaman og núna sit ég einn inn í herberginu mínu og raula lagið “all by myself” með Celine Dion. En án grins þá finnst mér mjög leiðilegt að Steinunn sé farin og ég sakna hennar svakalega. Maður verður hinsvegar að horfa fram á veginn og núna ætla ég að láta mér hlakka til þegar ég fer til Þýskalands og hitti hana systur mína þar. Það á eftir að verða þvílíkt fjör!

 
 En ég vill þakka öllum heima fyrir fjárhagsstuðninginn sem við Steinunn fengum hérna úti. Þessir aurar sem Steinunn kom með til Englands björguðu okkur alveg og við náðum að njóta lífsins í botn á þessum tveimur vikum!  

Bestu kveðjur heim með þakkarhug til allra
Matti

Núna styttist óðum í það að Steinunn komi hingað til Bournemouth. Ég mun reyndar fyrst fara til London eldsnemma um morgun til að sækja hana. Þessa helgi er ég búinn að læra eins og brjálæðingur til að geta slappað aðeins af þegar Steinunn kemur hingað.

Þar sem Steinunn er að koma er ég búinn að vera að gera allt tilbúið hérna (þarf reyndar ekki að gera mikið þar sem ég er með hreingerningarkonu..).

Ég ákvað því að fara í klippingu til að líta vel út þegar ég hitti hana. Fór að sjálfsögðu á sama stað og síðast þar sem ég skemmti mér svo vel þar að spjalla við klippikonuna og heyra ævisögu hennar (hægt að lesa um það allt í fyrra bloggi). Í þetta skipti hugsaði ég með mér að ég þyrfti nú varla að hafa áhyggjur af því að hlusta á blaðrið í þessari konu aftur um hvað Manchester sé hræðilegur staður þar sem hún hefði nú sagt mér þetta allt áður. Ég kem inn og fæ sömu klippikonu og síðast, eða það var það sem ég hélt. Svo byrjar hún að spjalla við mig og ég er næstum búinn að trufla hana með því að segja "Yes.. you have already told me this!" þegar ég sé í speglinum fyrir framan mig að þetta er ekki sama klippikona og síðast... þetta er tvíburasystir hennar.

"Helvítis" hugsa ég með mér þegar ég sé fram á aðrar 20 mínútna einræðu um nákvæmlega sama hlutinn og ég heyrði fyrir tveimur mánuðum. Reyni að komast inn í einræðuna hjá henni með því að segja að ég sé frá Íslandi, sem dugar oftast til að skipta um umræðuefni, en neipp. Ég fékk bara svona "ahh... okey... anyways, as I was sayin' about Manchester.."


Svo var flugsýning í Bournemouth þessa helgi. Ég sleppti fyrstu tveimur dögunum og ákvað bara að fara í dag. Helvíti flottar þessar herþotur, ég held ég kjósi Björn Bjarna í næstu kosningum... hann er mín eina von til þess að ég geti fengið vinnu á svona leiktæki.

Ég og strákarnir á íslandi gerðum þetta oft...

Að lokum vil ég segja að ég er orðinn helsti aðdáandi rotvarnarefna. Ef það er e-ð sem fer í taugarnar á mér þá er það að þurfa að henda mat því hann er ekki búinn til til að endast í meira en þrjá daga. Ætlaði um daginn að fá mér brauð en nei nei, það var bara orðið loðið og gult. Ákvað um daginn að kaupa mér salat, vitiði hvað salat dugar lengi ? "Use within a day from opening" Ég hafði 24 klukkustundir til að éta salatið!!  Allt í einu er ég orðinn stressaður yfir því hvenær tímalínan á matnum mínum er, vakna með andfælum á næturna og hugsa "SHITT SALATIÐ ER AÐ RENNA ÚT". Ég ákvað reyndar að lengja þessar 24 klukkustundir 72 klukkustundir en þá bragðaðist það furðulega þannig að það varð að fara í ruslið ásamt loðnu brauðsneiðinni.

Vikan sem er núna að líða hjá er án efa búin að vera erfiðasta vikan hér í útlöndum til þessa. Það voru stöðupróf í skólanum hjá mér úr efninu sem við erum búnir að læra. 5 próf á þriðjudaaginn og svo 3 próf í dag. Í gærkvöldi ákvað ég að ég ætlaði mér að rústa þessum prófum í dag og bjó mér til snilldarplan sem heitir: "Sofa-minna-læra-meira". Svaf þar af leiðandi í 2 tíma og vaknaði svo aftur um nóttina til að læra. Um 5 leitið fór þreytan að segja til sín og einbeitingin var horfin, þannig ég fór aftur að sofa. Næsta sem ég vissi svo var að ég var búinn að SNOOZA vekjaraklukkuna mína einum og oft!! FOKK! Ekki beint að borga sig að framkvæma með snilldarplanið "sofa-minna-læra-meira" ef ég myndi svo ekki geta drullast til að mæta í prófið á réttum tíma! Ég leit út um gluggann og sá að það var dökkt yfir, samt ekki rigning. Ég hugsaði með mér:

"Ég get ekki verið svo óheppinn að það rigni...."

Þannig að ég sleppti því að eyða tíma að fara í regnfötin, stökk út, upp á hjólið og setti í formúlu eitt gírinn. Eftir ca 5 mínútur á hjólinu var ég að pæla í að synda restina af leiðinni.

Ég komst að því þennan morgun að þessi 35 mínútna leið sem ég fer í skólann getur í rauninni tekið 20 mínútur með miklum viljastyrk. Ég kom svo í skólann lafmóður og hundblautur og fékk að sjálfsögðu kaldhæðnisleg bresk skot sem ég nenni ekki að endurtaka hér. En ég kom á réttum tíma og það er allt sem skipti máli! Og ég rústaði prófunum, jafnvel AIRLAW (87%!) sem ég hef alltaf verið verstur í.

Julia (sú sem leigir mér herbergið) er í ferðalagi og er búinn að vera í ferðalagi akkúrat viku núna. Þannig að ég er búinn að hafa húsið fyrir sjálfan mig þessa viku og mun hafa það aðeins lengur. Ég er búinn að fá fullt af góðum hugmyndum á meðan hún er búin að vera í burtu. T.d. prufaði ég að gefa köttunum kakómjólk og Chinchillas dýrunum Cocopoffs morgunkorn. Reyndar byrjaði annar kötturinn áðan að gefa frá sér mjög sérkennileg hljóð þannig að ég hef ákveðið að gefa þeim ekki kók eins og ég ætlaði að annars að gera. En já, þar sem ég er einn í húsinu er ég búinn að dreyfa þvílíkt úr mér. Nota öll borð fyrir bækur og minnismiða, allir stólar eru fullir af skjölum og útskýringum um afhverju flugvélar fljúga.

Í morgun þegar ég hljóp út úr dyrunum voru blöð út um allt (samt í miklu skipulagi, bara ekki allt á sama stað)  en mér til mikillar furðu var búið að ganga frá öllu þegar ég kom heim. ÚPS. Ég gleymdi því að hreingerningarkonan kemur alltaf hingað á fimmtudögum. Ég get réttsvo ímyndað mér svipinn á henni þegar hún hefur gengið hérna inn í morgun. Hún hatar mig örugguglega núna og mig grunar að ég sé "the dirty icelander" í hennar huga. Og það sem er ennþá verra er að ég hef alltaf gleymt henni hingað til, þannig að á hverjum fimmtudegi þegar ég kem heim í herbergið mitt fær ég þessa "oh shit" tilfinningu, þar sem einhver ókunnugur er búinn að taka til í herberginu mínu. Ég bið ykkur lesendur góðir að minna mig á þetta næsta miðvikudag hérna á blogginu mínu!!

Að allt öðru; Mig grunar að herra Bolgonese (maðurinn sem fann upp spaghettí Bolognese) hafi snúið sér í gröfinni áðann. Oftast pæli ég ekki mikið í matnum sem ég er að borða hérna, enda bragðast þessi örbylgjumatur mest allur jafn illa. En ég gat ekki annað en spurt sjálfann mig hvað í andskotanum ég hafði gert þegar ég leit á matardiskinn minn í dag. Örbylgju-spaghettí bolognese (sem bragðaðist eins og plast) með frönskum kartöflum. Mama mia!

Að lokum þá er núna ár síðan ég byrjaði í flugnáminu, þar af leiðandi læt ég smá myndasyrpu fylgja með, þess má geta að þessar myndir eru í tímaröð.

Mesta vesenið var svo alltaf að koma henni í gang á þessum vetrarmorgnum...

Þessi mynd er tekin eftir fyrsta sólóið

Slippað inn á braut 01

Heathrow flugskólasýningin sem ég fór á með pabba

Ég og Siggi að gera okkur tilbúna fyrir flugtak

                                     

Cross country yfir suðurströnd Íslands á leið til Selfoss

             

Frá seinasta bloggi er margt búið að gerast. Reyndar eru skóladagarnir búnir að vera nokkuð einsleitir og eru í rauninni orðnir rútína. Alla daga vakna ég kl 7 á morgnanna og kem svo heim kl 6 á kvöldin. Síðan ég sagði Bretaskröttunum frá stóra ísbjarnarmálinu heima á Íslandi (hægt er að lesa um það í blogginu á undan þessu bloggi...) hef ég fengið á mig hvert skotið á fætur öðru. Ef ég fer út úr herberginu þá klikkar það ekki að einhver segji
 
“Hey Martin, where are you going ?? Shooting polarbears ??”

Hingað til hef ég ekki vitað hvernig ég á að koma með comeback við þessu en í dag þegar ég fékk þetta skot á mig sagði ég án þess að hugsa:

“Nahhh.... think Im going to kill some whales today...”. Þetta voru stór, stór mistök. Viðbrögðin stóðu ekki á sér:  “WHAT ?? YOU GUYS KILL WHALES?!”  


Skólinn er staðsettur við flugvöllinn, sem er kannski ekki skrítið enda er þetta flugskóli. Hinsvegar vill það þannig til að oftast er ekki byggt mikið af húsum mjög nálægt flugvöllum, þar af leiðandi er einhver bóndaskúrkur sem á nokkur tún í kringum flugvöllinn. Bóndaskúrkurinn á það svo til að setja “áburð” á túnin hjá sér sem er víst kjúklingaskítur skv. mínum bestu heimildum. Þið gætuð núna verið að hugsa með ykkur “Nú nú, bara venjulegur áburður eins og á túnunum heima...” en nei nei. Það er sko öðruvísi skítalykt af kjúklingaskít en af venjulegum skít sem er settur á tún. Og svo kemur þessi rosalegi fnykur inn um gluggana á skólastofunni... og ekki var skólinn að minnast á þetta í bæklingnum sem ég fékk frá þeim. En sem betur fer gerist þetta bara þegar það er sól og mjög þurrt úti, þannig að núna á ég mjög erfitt með að velja á milli hvort ég vilji frekar rigningarveður eða sólarveður. Ég er að pæla í hvort ég ætti að reyna að frá afslátt út á hvern dag sem er með skítalykt, “shitty days” ættu að vera seldir á hálfvirði að mínu mati! 


Svo þegar það er rigning þá koma geitungar inn um gluggana á skólanum, og af einhverjum ástæðum virðast flestir Bretar vera óvenju hræddir við þessu kvikindi, þannig að í hvert skipti sem einn sakleysislegur geitungur laumast inn í skólastofuna verður allt brjálað og allt í einu eru allir Bretarnir byrjaðir að gera það sem ég kalla að “Dansa flugmannadansinn”. Ég vona innilega að þegar þessir menn verða komnir með vinnu á Airbus risaþotuna að það laumist inn einn eða tveir geitungar inn í cockpittið. Því þá fyrst fengi maður að sjá listflug framkvæmt á risaþotu!


 Ég ætlaði hinsvegar að skrifa um allt aðra hluti í þessu bloggi. Fjölskyldupartí var haldið í London/Kingston þarseinustu helgi þar sem ég, systir mín, pabbi, mamma, Erla frænka og Guðný frænka hittumst öll. Byrjaði á því að hitta systur mína þar, því við þurftum að bíða eftir restinni af liðinu. Byrjuðum þennan dag vel með því að fá okkur morgunbjór. Og svo þegar restin af fjölskyldunni mætti á svæðið fengum við okkur hádegisbjór! Eftir að hafa drukkið nokkrar máltíðir í London þurftum við að koma okkur á lestarstöðina. Gekk í rauninni allt mjög vel (sem kemur ekki á óvart þar sem mamma var að stjórna) og eftir smá stund vorum við komin á áfangastað, Kingston. Þar er mamma í skóla, The Royal School of Needlework (næstumþví jafn töff nafn og á skólanum mínum...). Þar eyddum við restinni af deginum saman og svo kláruðum ég Elín og pabbi kvöldið með einum bjór....

   

Er einhver hissa á því að Elín sé með stærsta bjórinn á borðinu ??? Nehh.. hélt ekki... 

 Daginn eftir fórum við og skoðuðum kastala sem heitir Hampton Court. Eftir að hafa labbað þar um alla ganga og herbergi (þar á meðal konunglega klósettið) fórum við Erla og fífluðumst í völundarhúsinu. (ATH kóngafólk átti ekki sjónvarp þessvegna skemmti það sér með völundarhúsum).  Svo endaði það þannig að við viltumst í völundarhúsinu og það vildi þannig til að það náðist mynd af okkur þar sem við vorum að reyna að ná áttum aftur.  

Aðalatriðið þegar maður villist í völundarhúsi er að halda ró sinni 

Fljótlega þurfti ég þó að fara aftur heim til Bournemouth þar sem skólinn beið mín daginn eftir. Hinsvegar komu M og P og S öll til Bournemouth helgina eftir London ferðlagið. Við skoðuðum okkur þar af leiðandi um í Bournemouth og ég reyndi að segja gáfulega hluti og þóttist vita e-ð um staðinn, sem var í rauninni bara lygi, þar sem ég er nánast ekkert búinn að skoða mig um sjálfur. Það var mjög gaman að fá þau hingað til mín, við áttum góðar stundir hérna og ég skoðaði fullt af Bournemouth, núna er ég tilbúinn að sýna Steinunni um bæinn þegar hún kemur til mín ! 


Hótelið sem við gistum á í Bournemouth var svo algjör snilld. Eftir að hafa gist á þessi hóteli fær maður algjörlega nýja sýn á stjörnukerfið sem er notað til að flokka hótel. Ég veit ekki alveg afhverju þetta hótel fékk 3 stjörnur á sínum tíma, ég held persónulega að 1 stjarna sé fyrir gólfið, hin stjarnan sé fyrir veggina og svo þriðja stjarnan sé fyrir þakið.  Þetta var í rauninni það hræðilegt hótel að það varð gott því það var svo hræðilegt. Ég átti mjög erfitt með svefn þar sem ég fann gormanna í dýnunni þrýstast upp í bakið á mér, mér fannst soldið eins og ég væri að reyna að sofa á gafli.  Í staðinn fyrir að telja kindur til að fá mig til að sofna taldi ég gormana í dýnunni þetta kvöld. Hinsvegar eyðir fjölskyldan mín sem minnstum tíma inn á hótelherbergjum þannig að þau skifta nú minnstu máli.

En á leiðinni út sá ég auglýsingu hjá þeim og þá tók ég eftir því að þetta hótel er víst með brúðarsvítu! Og þegar ég sá þessa auglýsingu gat ég ekki annað en brosað, hvaða níski andskoti myndi bjóða konunni sinni á svona stað?!  Versta við þetta var hinsvegar að þegar ég var að skoða þessa auglýsingu (og nánast hlægjandi) stóð stelpan í afgreiðslunni við hliðina á mér og horfði á mig með mjög furðulegum svip (hún hefur örugglega vitað hvað ég var að hugsa)! Ég ætlaði nú ekki að móðga neinn þannig að ég sagði bara “Uhh... nice prices!” Og vonaði innilega að hún héldi að ég væri að brosa yfir því hversu verðið væri gott.



p.s. Ég frétti að það hefði komið risarostungur til Íslands, vitið þið hvort við drápum hann líka ???

Heilinn á mér er að springa af vitneskju um flugvélar! Ég er búinn að vera að vinna mér í haginn með því að læra extra mikið seinustu daga því um næstu helgi mun ég fara til London að hitta mömmu, pabba, systir mína og Guðný frænku og Erlu frænku. Vitið þið um einhverja ætt sem hefur haldið ættarmót í útlöndum þangað til núna ?

Ég fór svo að fljúga seinasta laugardag með strák úr skólanum, ég verð nú að viðurkenna að ég kýs frekar að fljúga á Íslandi heldur en hér... bara akrar og fullt af leiðindum. Maður mátti ekki gera neitt "skemmtilegt".. mér leið reyndar soldið eins og ég kæmi frá einhverju villimannalandi þar sem ég var að stinga upp á því að taka lágflug yfir hina og þessa staði og strákurinn setti bara upp svip og sagði "We can't do that..."  aftur og aftur..

Það vantar fjöll hérna í þetta land!

Reyndar líður mér oft eins og ég komi frá einhverju frumbyggjalandi. T.d. um daginn spurði Írinn í bekknum mig hreint út

"Martin, are there any huskys in Iceland ??" (Huskys eru svona sleðahundar)

Fyrsta sem ég hugsaði var "Bíddu, hefur hann áhuga á hundum??"  Svo rann það upp fyrir mér að hann héldi að Ísland væri bara með sleðahunda sem farartæki til að komast á milli staða. Ég svaraði því

"Yes, it's actually the main transport in Iceland.."

Írinn: "Oh Really?!"

Ég er enn að velta því fyrir mér hvort ég ætti að segja honum sannleikann eða ekki. Þetta var e-ð sem mér fannst fyndið, en núna fyrir stuttu tókst mér næstum því að kæfa bekkinn úr hlátri. Við vorum í tíma sem í flugreglum (sem er laaaangt leiðilegasta fagið) og kennarinn spurði hvort einhver okkar hefði lennt í því að sjá NOTAM. Notam er í rauninni skammstöfun á Notice to Airmen og er því nokkurskonar viðvörun eða skilaboð til flugmanna. Þið munið væntanlega eftir því þegar Ísbirnirnir komu á land á íslandi fyrir nokkrum mánuðum, þá var gefið út NOTAM þess efnis að það væri bannað að fljúga yfir bangsann. Það vildi þannig til að ég sá þetta NOTAM og þegar kennarinn spurði okkur hvort við hefðum einhverntíma séð svona NOTAM fyrirbæri sagði ég hátt og snjallt:

Ég: "Yes... few weeks ago a polar bear came to Iceland, and they made a NOTAM so noone could fly over it"

allir hlægja..

Kennarinn: "A polar bear?!?! and what did they do to him??"

Ég: "Well, we killed him..."

Einn bekkjarfélaginn: "What ?? Can you kill polarbears, aren't they endangered species ?!"

Ég "Uhh... we we were trying to save him but he started running so we shot him..."

allir hlægja ennþá hærra.

Bekkjarfélagi minn: "You shot him?! Lesson learnt from this is when in Iceland, don't run, YOU WILL GET SHOT."

og það var ákveðið að gera hlé á kennslustundinni og rætt aðeins meira um ísbirni...



Ég ákvað samt að vera ekkert að segja þeim að það hefðu í rauninni komið tveir ísbirnir, sem voru báðir drepnir. Þá fyrst hefðu þeir látið mig líta út fyrir að vera villimaður.

Bestu kveðjur frá útlandinu!

Martin Jellertsson.